« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
باید ایمان داشته باشیم. باید باور کنیم.
نمی‌دونم تا کِی می‌تونم دووم بیارم.
نمی‌دونم تا کِی می‌تونم باور داشته باشم.
- موندیم چون راه برگشتی نداشتیم. - شاید *تو* نتونی برگردی.
کارولین، منظورت چیه؟
- مری! - مری؟
- کارولین.
کارولین.
الایزا؟
اوه، خدای من.
خیله‌خب، بذار کمکت کنم بلند شی.
اوه.
یه کم کیک و چای همه‌چیز رو ردیف می‌کنه. مگه مامان همیشه همین رو نمی‌گفت؟
دیگه رسیدیم به آخرین ذره‌های شکرِ افرا.
باورت میشه؟
پیتر یه روز هم بدون شیرینی نمی‌تونه سر کنه.
- حالا دیگه باید بریم سراغ چیزای بازاری. - من اینجا چیکار می‌کنم؟
بالاخره عقلت اومد سرِ جاش.
منظورت چیه؟
خودت می‌دونی که بدون اون حالت بهتره.
تو و دخترا
و بچه.
من... من نمی‌...
کِی من...
کارولین.
هوم.
- هوم. - داشتی توی خواب حرف می‌زدی.
خوبم.
نکنه هنوزم از دستم شاکی هستی؟
امتحان کن ببین.
باید بنوشی.
تو که همیشه فکر می‌کنی همه چیز رو بهتر می‌دونی، نه؟
این حرف توئه، نه من.
- مری کجاست؟ - اون تبش پایین‌تره.
لورا پیششه.
خوبه.
خیلی سردمه.
- تمام بدنم داره می‌لرزه. - این نشونه خوبیه.
بابا می‌گه یعنی تبت داره می‌کشه پایین.
اما هنوز استخون‌هام درد می‌کنه و دهنم هم بدجوری خشکه.
بیا، بگیر.
استراحت کن، بره کوچولوی من.
تا صبح حالت بهتر می‌شه.
قیافت طوریه که انگار چند روزه رنگ خواب رو ندیدی.
ندیدم.
اوضاع از چه قراره؟
تب نوبه‌ایه. یهو همه جا رو برداشته.
خیلی از این تازه‌واردا افتادن تو جاشون، کینینمم دیگه ته کشیده.
- محموله‌ات نرسید؟ - شرمنده‌ام.
دو هفته پیش سفارش دادم، ولی هنوز خبری ازش نیست.
باید برم سراغ ده‌ها نفر دیگه. احتمالا همه‌شون دارن زجر می‌کشن.
بدجوری اون کینین رو لازم دارم.
کالِب، می‌ری ساندویچمو از اون اتاق پشتی بیاری؟
هیچ‌وقت ندیده بودم اوضاع این‌قدر داغون باشه.
مردم اول لرز می‌گیرن،
بعد تبشون می‌زنه بالا، بعد یهو دمای بدنشون میاد پایین،
فکر می‌کنن همه‌چی تموم شده، ولی دوباره با شدت دوبرابر برمی‌گرده سراغشون.
- شاید بدونم از کجا می‌تونی گیر بیاری. - کجا؟
جما جیمز چند ماه پیش یه عالمه ازش سفارش داده بود.
- ولی بعید می‌دونم به این راحتیا ازش دل بکنه. - بذار من تلاشمو بکنم.
اجازه هست؟
بُرنده و میزون.
حالا دیگه واسه جنگ آماده‌ای.
بخورش.
مراقب خودت باش.
این شهر طاقت از دست دادن تو رو نداره.
همه تلاشمو می‌کنم.
واسه من؟
واقعاً؟
می‌گن قهوه جلوی تب رو می‌گیره. ضرر که نداره، مگه نه؟
مزه خاک سوخته می‌ده.
خب، شرمنده که شکر نداریم.
خیال کن همون شربت افرای پدربزرگه.
مطمئنی نباید دکتر تَن رو خبر کنیم؟
نگران نباش. تب بالاخره خودش فروکش می‌کنه.
وقتی تو و مری بچه بودین، همه‌اش تب می‌کردین.
عین کوره داغ می‌شدین.
به مامانت می‌گفتم: «کارولین، امشب دیگه هیزم نمی‌خوایم.»
«دخترا رو می‌ذاریم تو شومینه، کل خونه رو گرم کنن.»
مامان قبول نمی‌کرد.
باید گرم و نرم تو تخت می‌موندی و مادربزرگ هم قشنگ دورت پتو می‌پیچید.
جنگل‌های بزرگ الان خیلی دور به نظر می‌رسن.
قول می‌دم، اگه تبشون بالاتر رفت و دیگه لب به آب نزدن،
اون وقت اسب رو زین می‌کنم می‌رم دنبال دکتر تن.
تو و جک یه سری برین لب رودخونه، یه کم آب بیارین.
منم به پت و پتی آب و دون می‌دم.
دمت گرم، کارت حرف نداشت چارلی.
واقعاً معرکه بود.
جورج.
این طاقچه بهتر از این نمی‌شد؛ انگار بنای مادرزادیم.
اون وقت تو نمی‌خواستی منو با خودت بیاری غرب.
معلوم شد که...
کانزاس دقیقاً همون چیزی بود که لازم داشتم.
بابا؟
چی شده؟
کمکم کن برم تو تخت، وروجک.
فقط باید یه کم چشمامو ببندم و استراحت کنم. خوب می‌شم.
نگران نباش جک. فقط باید یه دقیقه استراحت کنه.
باید برم سراغ کار و بارم.
خانم جیمز. خوشحالم که خونه پیداتون کردم.
- چطوری؟ - اِ...
خیلی خوبم، ممنون. چه خدمتی می‌تونم بهتون بکنم، دکتر تان؟
خب، فقط اومدم یه سری به اهالی بزنم.
و، خب، خانواده‌ت، حدس می‌زنم همگی رو به راه باشن؟
- همه سرحالن، ممنون. - خب، خوشحالم که اینو می‌شنوم.
متاسفم که بگم اوضاع بقیه خانواده‌های این منطقه اینطوری نیست.
تب نوبه‌ای بدجوری شیوع پیدا کرده.
مرض وحشتناکیه.
شنیدم یه ذخیره حسابی از گنه‌گنه داری.
درسته، من همیشه واسه آینده برنامه‌ریزی می‌کنم.
شاید اونقدر بخشنده باشی که هر چقدر می‌تونی ازش بگذری و به من قرض بدی؟
البته فقط تا وقتی که محموله بعدی برسه.
متاسفانه نمی‌تونم ازش بگذرم. اون گنه‌گنه رو واسه روزای مبادا گذاشتم کنار.
اوه، قطعا. به نظرم...
فکر کنم الان همون وقته،
مخصوصاً واسه مهاجرای تازه‌واردی که هیچ تجربه‌ای
با این... با این جور مریضی ندارن.
روز مبادای *خانواده*.
با کمال میل ازت می‌خرمش.
- حداقل یه پیش‌پرداخت. - بحث پول نیست.
اوه، نه، خب معلومه که نه.
قدردان زحماتت هستم، ولی متاسفانه نمی‌تونم کمکی بکنم.
بدون کینین،
مردم می‌میرن.
و اصلاً درست نیست که بذارم اسم آدم‌های خودمم بره توی اون لیست.
لورا؟
مری، کجایی؟
لورا؟
مری؟
آه، اینجایی. همه واسه دیدنت توی امشب ذوق دارن،
واسه همین گفتم بگردیم یه چیزی پیدا کنیم بپوشی.
دخترا کجان؟
مدرسه، دیگه.
این لباس‌ها دیگه تار و پودشون دراومده.
اون بیرون تو رو به چه کارهایی وا می‌داشت؟
من چارلز رو با همین لباس دیدم.
این یکی رو یادت میاد؟
توی عروسی والتون تنِت بود.
رابرت بنتون با این لباس نمی‌تونست جلوی خودش رو بگیره.
هم پولدار بود، هم مهربون و هم تکیه‌گاه.
اون قطعاً تو رو تا اون سرِ دنیا نمی‌کشوند،
اونم وقتی که بارداری.
خودت می‌دونی این به صلاحته.
- می‌دونم. - بیا بگیر.
باید بنوشی.
فقط داره یه لحظه استراحت می‌کنه.
بدنش خیلی داغه.
آقا میگه باید آب بخوری.
- خودت چی؟ حالت چطوره؟ - خوبم.
داشتم به کارهای خونه می‌رسیدم.
خودت رو از تک و تا ننداز.
نمی‌ذارم. قول می‌دم.
دیگه تمومه.
بیا تو!
امیلی میگه گنه‌گنه‌ت تموم شده.
دنبال هر چیز دیگه‌ای می‌گردم که بشه باهاش این علائم رو درمان کرد.
- مارگز، ریواس، روغن کرچک... - چی... بذار کمکت کنم.
یه ذخیره‌ای تو خونه دارم. می‌تونی ازش استفاده کنی.
گنه‌گنه؟ چطوری؟
بدبختی یکی، خوشبختی ما شد. می‌خوای با من بیای بریم بیاریمش؟
راه بیفت.
آقا،
وقت آب خوردنه.
هوم.
مامان، بیدار شو. وقت آب خوردنه.
چرا باز انقدر داغ شدن؟
مری.
اوم.
- من و جک داریم می‌ریم کمک بیاریم. - چی؟
مامان و آقا دارن تو تب می‌سوزن، لب به آب هم نمی‌زنن.
- باید پِت رو زین کنم و برم دنبال دکتر تَن. - ولی نمی‌تونی.
- تو تا حالا تنهایی سواری نکردی. - طوری نیست. پِت راه رو بلده.
زود برمی‌گردم.
قول میدم.
پت؟
پتی؟
پت! پتی!
منتظر کارت دعوتی؟
کِی می‌خوای راه بیفتی سمت غرب؟
اوایل بهار.
قبل از اینکه یخِ دریاچه وا بره.
برادرت یه بند داره در موردش وِر می‌زنه.
هر چی پول داشت رو داد پای این رمان‌های دوزاری و کلاهِ پوستِ سمور.
فکر کرده می‌خواد «دیوی کراکت» بشه.
آره.
راجب اون موضوع...
خب، بِنال ببینم چی می‌خوای بگی.
نمی‌تونم جرج رو با خودم ببرم.
خب، حالش گرفته می‌شه.
اگه تصمیمت اینه، می‌تونه همین‌جا پیش ما بمونه.
- اینجا هم نمی‌تونه بمونه. - اِ؟ نمی‌تونه، نه؟
مغزش عیب پیدا کرده بابا. خودت هم می‌دونی، از بعدِ جنگ اون آدم سابق نشد.
چرت و پرت نگو.
یه یونیفرم پاره‌پوره تنش می‌کنه
که دو سایز براش کوچیکه، سربازایی رو می‌بینه که اصلاً وجود ندارن.
هر شب با جیغ از خواب می‌پره.
فقط یه چیزی لازم داره که سرش رو باهاش گرم کنه،
و تو می‌خواستی اون رو بدی بهش.
با چند نفر درباره یه جایی تو پنسیلوانیا حرف زدم که سربازایی مثل اون رو مداوا می‌کنن.
با بقیه درباره جرج حرف زدی؟
- می‌خوام قبل از اینکه راه بیفتم ببرمش اونجا. - اون مریض نیست!
اون یه قهرمانه.
همه قهرمونا زخم‌خورده‌ان،
ولی تو که چیزی از این چیزا سرت نمی‌شه، مگه نه؟
اون به کمک آدمایی نیاز داره که بلد باشن چطوری باید بهش کمک کنن.
جرج داغونه، یکی باید دوباره سرِ پاش کنه...
جرج!
جرج، وایسا!
جرج! جرج، برگرد! معذرت می‌خوام!
جرج!
بشین. همون‌جا بمون.
الو؟ کسی خونه هست؟
خانم میچل؟
آقای میچل؟
خودتی، جولیا؟
جولیا...
نه.
منم. لورا اینگلز.
کی باهاته؟
هیچ‌کس.
فقط سگم جک.
خونواده‌م تب کردن و اسب‌هامون هم غیب‌شون زده.
امیدوار بودم آقای میچل بتونه منو ببره که دکتر تَن رو بیارم.
ویلیام واسه کار رفته بیرونِ شهر.
تا چند روز دیگه برنمی‌گرده.
اوه.
مامان؟ یکم دیگه آب می‌خوام.
من میارم.
می‌تونم تا خودِ شهر برم.
نه، تنها نه.
- تنها نیستم، جک باهامه. - هوم.
تند می‌دوم، نگران نباش.
بلدی از اینجا چطوری بری تو جاده اصلی؟
فکر کنم آره.
جاده رو به سمت شرق مستقیم برو تا برسی به شهر.
هر کی رو دیدی براش دست تکون بده که نگه داره.
اما به هیچ دلیلی از جاده خارج نشو.
بهم قول می‌دی؟
قول می‌دم.
خدایا.
تو این مسیر هوای لورا رو داشته باش.
نذار نه دشمن و نه هیچ موجودی،
بهش گزندی برسونه.
کیلب؟
با ریشه زنجبیل و پوست بید کجا داری می‌ری؟
خونه‌ی اینگلز.
واسه بردن بسته‌شون دیر کردن، می‌ترسم... می‌ترسم اونا هم تب کرده باشن.
اگه گرفته باشن، دیگه هیچ کاری از دستت برنمی‌آد.
کنه لازم دارن. تا وقتی دکتر تان و لیسی برنگردن، یه ذره هم گیرمون نمی‌آد.
- فقط می‌خوام یه سری بهشون بزنم. - کالب، نمی‌خوام تو هم مریض بشی.
ولی دکتر تان که گفت این تب واگیر نداره.
هیشکی... هیشکی نمی‌دونه این مرض چطوری منتقل می‌شه، حتی دکتر تان.
نمی‌ذارم جونتو سر این قضیه به خطر بندازی.
دکتر تان و لیسی می‌خوان برن سراغ تموم خانواده‌های غربِ شهر.
مطمئنم خانواده‌ی اینگلز اولین نفر توی لیستشون هستن.
حله؟ فقط امیدت رو از دست نده، کالب.
چشم، خانم.
خیلی خب. جارو کردنو تموم کن. می‌رم یه چیزی برات درست کنم بخوری.
جک!
جک.
ببین.
سلام! سلام! سلام!
خواهش می‌کنم! ما به کمک احتیاج داریم!
مامان‌بزرگ؟
توی کانزاس چیکار می‌کنی؟
دلم واسه دخترام تنگ شده بود.
- منم دلم برات تنگ شده بود. - اوه...
- همه تب کردن و افتادن. - اوم.
- باید برم دنبال دکتر. - اوم.
حالم خوبه. فقط بدنم داغه.
بسیار خب، راه بیفت بریم. بریم سمت شهر. توی راه همه‌چی رو برام تعریف کن.
- زندگی توی دشت چطوره؟ بهت خوش می‌گذره؟ - آره، خوشم می‌آد.
هوم.
واسه تو و مری یه ست چای‌خوری واسه کلبه‌بازیتون درست کردم.
واسه چای‌خوری بازی کردن دیگه پیر نشدین که، شدین؟
- نه، پیر نشدیم. - خوبه.
چون بدجوری دلم می‌خواد بهتون نشونش بدم.
دیگه کم‌کم باید برسیم.
ساکت باش جک.
بابا؟
بابا!
جورج!
هی، مجبور نیستی بری. تو...
لازم نیست کاری رو که نمی‌خوای انجام بدی.
چرا نذاشتی همه‌چی همون‌جوری که بود بمونه؟
می‌خواستم کمک کنم.
همیشه فکر می‌کنی عقلِ کل خودتی.
من... من معذرت می‌خوام.
هیچ‌وقت بابت این کارت نمی‌بخشمت.
معذرت می‌خوام!
توروخدا!
پدر!
پدر، برگرد!
معذرت می‌خوام!
بابا؟
بابا، بیدار شو. بابا؟
مری.
داشتی توی خواب راه می‌رفتی؟
ببخشید. معذرت می‌خوام.
داشتی با کی حرف می‌زدی؟
هیچ‌کس.
مهم نیست.
دکتر تَن!
تب داره.
- همه‌مون تب داریم. - هی. آروم باش، آروم.
باشه. تمومه. حالت خوبه.
اینو بخور. تا تهش بخور.
- بیا، بگیر. - باریکلا.
- عجب کوچولوی شجاعی هستی تو. - یالا، بیاین دوتایی برگردیم خونه.
لورا پیش توئه؟
لورا؟ واسه چی باید پیش من باشه؟
اون چند ساعت پیش با اسب رفت
دنبال دکتر تن.
مامان‌بزرگ کجا رفت؟
هی. آفرین پسر، جک. آفرین. خیلی خب.
بیا. بیا.
بیا اینجا.
چیزی نیست. همین‌جا بمون. آره.
فکر می‌کنی بتونی روی پاهات وایسی؟
آره، می‌تونی؟ باشه.
بسیار خب.
نگران نباش. می‌برمت یه جای امن.
فکر کردم سر رنگ زرده توافق کردیم.
من اون زرده رو نمی‌خواستم.
مسخره‌بازی درنیار.
رابرت برای شام منتظرته.
کارولین، هنوزم برای داشتن اون زندگی شانس داری.
من اون زندگی رو نمی‌خواستم.
رابرت یه آدم کسل‌کننده و پیش‌بینی‌پذیر بود.
اون آدمِ بی‌خطری بود.
من دنبال یه چیز متفاوت بودم.
چارلز بهت دروغ گفت.
اون زیادی خوش‌بین و ساده‌لوحه.
ولی در عین حال نابغه‌ست...
...و خلاق.
و انگیزه‌ش عشق، امید و حسِ ماجراجوییه.
و من همیشه همچین چیزی رو برای زندگیم می‌خواستم.
همیشه تصور می‌کردم خودمم همچین آدمیم.
الایزا، اون باعث می‌شه حس کنم کامل شدم.
اون باعث می‌شه حس کنم خودِ واقعیمم.
تو هیچ‌وقت اینو نفهمیدی.
این واقعاً همون چیزیه که می‌خوای؟
یه زندگیِ نامطمئن؟
یه زندگیِ نامطمئن پر از احتمالات و فرصت‌هاست.
من زندگی‌ای رو می‌خوام که پر از فرصت باشه.
اون بیرون کاملاً تنهایی.
فکر نکنم باشیم.
بذار برم خونه، الایزا.
من نیستم که اینجا نگهت داشتم.
خوش برگشتی.
چارلز بیرونه، امم، داره یه هوایی می‌خوره.
مری داره استراحت می‌کنه، لورا هم خونه‌ی میچل‌هاست.
چرا؟ اون... اونجا چیکار می‌کنه؟
خب، رفته بود دنبال کمک، ولی نزدیکای مزرعه حالش بد شد.
اما کالب پیداش کرد و برگردوندش.
حالش کاملاً خوبه.
دکتر تن گفت تا حالا ندیده دوتا دخترِ رو به بهبود این‌قدر بهشون خوش بگذره.
سوپه. طعم کینین رو از دهنت می‌بره.
و... یه خورده جون به تنت میده.
ممنون که هوامونو داشتی.
من... امیدوارم بذاری برات جبران کنم.
آه.
نیازی نیست. باعث خوشحالیمه.
و، امم، آقای ادواردز... اون حالش خوبه؟
اونم یه ذره گرفتارش شد.
جان همونی بود که چند هفته پیش واسه گرفتن کینین رفت.
تا آخرین قرون پولی که برده بود رو خرج کرد.
حس می‌کرد که بقیه قراره درد بکشن.
و اصلاً طاقت نداره درد کشیدن مردمو ببینه.
لطفاً مراتب تشکرمو بهش برسون.
من میرم یه سری به مری بزنم. تو هم همه‌شو تا قطره آخر بخور.
خوابِ پدر و جرج رو دیدم،
همه‌ی اون اتفاقایی که قبلِ رفتنمون افتاد،
اون دریاچه.
واقعاً فکر می‌کردم دارم کارِ درست رو انجام می‌دم.
- می‌خواستی کمک کنی. - ولی ریدم توش.
حالا روی این زمین، معلق تو برزخ موندیم.
تنهایِ تنهاییم.
چیزی نمونده بود از تب بمیریم.
و می‌ترسم تو هم هیچ‌وقت منو نبخشی.
منظورت چی بود گفتی یه راهِ فرار داری؟
توی اون نامه چی نوشته بود؟
هیچی.
اهمیتی نداره.
فقط لازم دارم از این به بعد بهم اعتماد کنی.
لازم دارم همون‌طوری که من بهت باور دارم، تو هم بهم باور داشته باشی.
باید باور کنی که قوی و لایقم.
هر اتفاقی هم که بیفته، خوب یا بد، از پسش برمی‌آم.
باید بفهمی که منم تا تَهش باهاتم.
دیگه هیچ رازی بینمون نباشه.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
تا حالا همچین آوازی نشنیده بودم.
این یه دعای صبحگاهیه، برای شکرگزاری از «واکون-تا»، همون خدا،
واسه گذشته، حال و آینده.
خیلی وقته که این کار رو انجام ندادم.
- هوم. - چرا نه؟
دخترم رو از دست دادم.
یه سال پیش.
متاسفم.
اسمش جولیا بود؟
آره.
اون روز که اومدم تو خونه، منو جولیا صدا زدی.
واقعاً؟
«گود ایگل» حتماً دلش براش تنگ شده.
اون اصلاً دربارش حرف نمی‌زنه.
تقصیر منه.
واسه مدت زیادی، یادش که می‌افتادم دلم می‌گرفت،
حتی از شنیدن اسمش.
اما،
تو این چند هفته‌ی گذشته،
مخصوصاً این چند روز اخیر،
حس می‌کنم روحش پیشمه،
وقتی وسایلشو می‌بینم و دستم می‌گیرم،
وقتی صدای خنده و بازی کردن «گود ایگل» رو با تو می‌شنوم،
درست همون‌جوری که با جولیا می‌خندید و بازی می‌کرد.
مامان.
بابا حالش زیاد مساعد نبود، واسه همین خودم اومدم دنبالت.
یه دقیقه هم نمی‌تونستم بیشتر صبر کنم.
حاضری بریم خونه؟
خیلی خب. بدو برو تو لباستو بپوش.
ممنون که هوایشو داشتی.
خونه‌ی خیلی قشنگی داری.
شانس آوردم
که توی هیئت مذهبی معلم‌هایی داشتم
که منو به ادبیات و زبون تشویق می‌کردن.
لورا بهم گفت که معلمی.
- آره، قبل از اینکه ازدواج کنم. - هوم.
فعلاً تا وقتی یه مدرسه راه بیفته، خودم تو خونه به دخترا درس می‌دم.
معلم خیلی صبوری نیستم.
فکر کنم فکر خوبی باشه که «گود ایگل» هم با بقیه دخترا درس بخونه،
البته اگه هنوز سر حرفت باشی.
درس و مشق که همه‌اش کتاب نیست.
خوشحال می‌شم.
باید حسابی استراحت کنی.
این تب ممکنه هم واسه خودت و هم واسه بچه خیلی سنگین تموم بشه.
حالت چطوره؟
خیلی بهترم.
ممنون.
من، اِ، من... شنیدم بابات رو نجات دادی.
شنیدم خواهرم رو نجات دادی.
اِ، اون... اون کارِ جک بود.
خب، در هر صورت دستت درد نکنه.
رفیق‌ها هوای همدیگه رو دارن.
کِی‌لب!
امیدوارم بدونی چقدر بهت افتخار می‌کنیم.
خیلیا که سن و سالی ازشون گذشته هم این‌قدر شجاعت نداشتن.
ولی خب، کسی رو پیدا نکردم کمکم کنه.
«پت» و «پتی» هم غیبشون زده.
لابد وقتی داشتم بهشون غذا می‌دادم درِ طویله رو باز گذاشتم.
نگران نباش.
یه کم که ول بگردن و حالشون جا بیاد، خودشون برمی‌گردن.
مادربزرگ رو توی دشت دیدم.
منو کشید توی بغلش و برام از روباه...
و مرغ‌ها و زنبورهای عسل گفت.
بوی گل بنفشه می‌داد.
می‌دونم داشتم خواب می‌دیدم.
فقط دلم براش تنگ شده.
منم دلم براش تنگ شده.
همه اومدن کمکمون،
درست مثل قضیه‌ی «بیگ وودز».
آره، ظاهراً همین‌طوره.
می‌خوای یه کم موزیک بزنیم؟
این سرودِ موردعلاقه‌ی پدربزرگ بود.
- شعرش یادت هست؟ - آره یادمه.
♪ بیا قدر زندگی رو بدونیم ♪
♪ تا وقتی که شعله‌ی شمع هنوز روشنه ♪
♪ و این گل‌های تازه رو ♪
♪ تا قبل از بسته شدن، بچینیم ♪
♪ چرا انقدر چسبیدین به کار و غصه؟ ♪
♪ چرا خارِ آزاردهنده رو انتخاب می‌کنید؟ ♪
♪ و بی‌خیال از کنار گل‌های سوسن رد می‌شید ♪
♪ همون شکوفه‌ای که سر راهمونه ♪
♪ بیا قدر زندگی رو بدونیم ♪
♪ تا وقتی که شمعش هنوز روشنه ♪
♪ و این گلِ تازه رو... ♪
♪ تا پرپر نشده، بچینیم ♪