« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
آقام می‌گه مهم‌ترین چیز موقع چاه کندن اینه که...
...حواست به هوای مسموم باشه.
نه دیده می‌شه، نه بو داره، ولی اگه حواست نباشه دخلت رو می‌آره.
هر روز صبح، قبل از این‌که شروع کنن، یه شمع می‌فرستن پایین.
اگه شعله خاموش بشه، پرنده هم نباید اون تو پر بزنه.
قانونش همینه.
بریم سر وقت کار.
طناب.
صبح بخیر آقا و خانم اینگالز! راحت باشید، به کارتون برسید.
گفتم کار رو زودتر شروع کنم.
نمی‌شه به یه جوون بابت این‌همه انگیزه و اشتیاق خرده گرفت.
تو استراحت کن. من قهوه رو بار می‌ذارم.
قهوه با من.
به کارولین گفتم تخت بخوابه، واسه همین تضمین نمی‌دم قهوه‌اش تعریفی داشته باشه.
همین که کار رو راه بندازه کافیه.
آدام؟
کارولین! کارولین!
چی شده؟
کارولین! طاقت بیار!
آدام! آدام! آدام! آدام!
- تموم کرده؟ - آدام. هی، آدام.
اول شمع رو فرستادی پایین؟ مگه چی بهت گفته بودم جورج؟
- درباره قانون‌ها چی بهت گفته بودم؟ - هی.
شرمنده‌ام، آقای اینگالز.
دلشوره داری؟
واسه انجمن خانم‌ها؟
نه.
شاید یه ذره.
تو چی؟
نه. دارم لَه لَه می‌زنم که دخترای جیمز رو ببینم.
شاید از دیکنز یا هاثورن خوششون بیاد.
شاید کتابی داشته باشن که بتونم واسه بچه‌مون ازشون قرض بگیرم.
می‌خوام بدونم چه طرح‌هایی زدن و چه شعرهایی بلدن.
به نظرت قیافه‌م جوری هست که بخوان باهام رفیق بشن؟
شک نکن.
لورا، نوبت توئه.
دلم واسه پت و پتی تنگ شده.
منم همین‌طور.
فکر می‌کردم تا الان دیگه برگشته باشن.
اون موقع که تب شایع شد، اسب خیلی‌ها غیب شد.
اصلاً تقصیر تو نبود. قول می‌دم.
می‌تونم امروز واسه ساختن کلیسا کمکت کنم؟
می‌تونم ابزاراتو بیارم، یا آب بیارم، یا میخ‌ها رو نگه دارم.
- قول می‌دم مویِ دماغت نشم. - تو با دخترای جیمز قرار داری.
دخترای شهر هیچ‌وقت از من خوششون نمیاد.
همیشه مری رو ترجیح می‌دن.
فقط کافیه خودت باشی، اونوقت محاله کسی ازت خوشش نیاد.
موهاتو بیار ببینم.
بیا این ریخت و قیافه‌ی وحشی‌ت رو یکم آدمیزادی کنیم.
«مد داگ» چطور به نظر میاد؟
آبرومند شده؟
می‌خوام امروز حسابی حواستون به رفتارتون باشه.
خانم جیمز آدم خیلی مهمیه.
می‌خوایم بفهمه که ما آماده‌ایم خودی نشون بدیم و بخشی از این جامعه باشیم.
- همه‌مون. - بله مامان.
خوش‌وبش کنین،
از میزبان‌ها تعریف کنین و خبری هم از بحث و جدل نباشه.
- متوجه شدین؟ - بله مامان.
مهمون باید مودب، خوش‌برخورد و باوقار باشه، افتاد؟
«لطفاً» و «ممنونم» یادتون نره. لقمه‌های کوچیک بردارین، از پرس دوم هم خبری نیست.
- تاثیر خوبی بذارین. - بله مامان.
اگه می‌خواستیم تاثیر خوبی بذاریم، باید تو رو خونه می‌ذاشتیم.
فقط می‌ترسی منو بیشتر از تو دوست داشته باشن. شرط می‌بندم همین‌طورم می‌شه.
خیله خب، شرط می‌بندیم.
اینگالز! عجب وقت‌شناسیِ معرکه‌ای.
- نقشه‌هات همین‌جاست. - همسرم کارولین رو که یادت هست؟
- دخترامون، مری و لورا. - البته. باعث افتخاره.
- آقای جیمز، خونه‌ی خیلی قشنگی دارین. - بله، واقعاً عالیه آقای جیمز.
لطف دارین که اینو می‌گین. بفرمایین تو. اونجا رو خونه‌ی خودتون بدونین.
جما و دوقلوها منتظرتونن.
من و چارلز هم می‌ریم برای ساختن کلیسا.
- برامون آرزوی موفقیت کنین. - موفق باشین.
- یه کلوچه هم واسه من بذار کنار. - چشم بابا.
خانواده‌ی قشنگیه.
کارولین! دخترا!
ممنون بابت دعوتت.
- من... یکم مربای تمشک آوردم. - چقدر خوش‌سلیقه‌ای.
میشه لطفاً اینا رو کنار کلوچه‌ها بذاری؟
دخترا، بیاید دیگه، لطفاً!
- اینا برای شماست، خانم جیمز. - دخترِ گل.
مری، لورا، می‌خوام با دوقلوهام، رومانزی و ایدیت آشنا بشید.
می‌خواید اتاقمون رو ببینید؟
خیلی هم عالی.
آره، عالیه.
صبر ندارم تا با بقیه آشنات کنم.
سیر تا پیازت رو براشون تعریف کردم.
- امیدوارم همش تعریف بوده باشه. - معلومه که همین‌طوره.
ما لنگه‌ی همیم، مگه نه؟ فکر کنم تیم فوق‌العاده‌ای بشیم.
مطمئنم همین‌طوره.
حدس می‌زنم دنبال یه جفت اسب جدید بگردی.
هنوز آمادگی‌اش رو ندارم که بیخیالشون بشم. پت و پتی مثل خانواده‌م می‌مونن.
هوم.
خب، اسبِ یه مرد مثل پاره‌ی تنشه.
انگار زدن یه دست یا پاش رو قطع کردن و بردن.
باید می‌دونستم «ایندیپندنس» پای اسب‌دزدها رو به اینجا باز می‌کنه.
متأسفانه، هر جا پای بشر در میون باشه، جرم و جنایت هم هست.
فکر می‌کردم شاید از اینجا رفته باشن، اما همین دیروز،
یکی از اسب‌های راسل کایند رو درست از زیر پاش زدن و بردن.
اینم یه یادآوری دیگه که هر چی شهرمون بزرگتر میشه،
نیاز ما به نظم و قانون هم همین‌طوره،
واسه همینه که فرستادم دنبال یه مارشال فدرال.
ما به قانون نیاز داریم، چارلز.
قانون همون چیزیه که باعث می‌شه جامعه بچرخه.
- صبح بخیر آقایون. - صبح بخیر.
- حالت چطوره؟ - خوبم.
و قول می‌دم،
دیگه هیچ‌وقت همچین اشتباهی نکنم.
خوشحالم که اینو می‌شنوم.
داشته قصه اینو که چطور اون قهرمان بزرگ،
چارلز اینگالز، جونشو نجات داده واسه هر کسی که گوش شنوا داشته تعریف می‌کرده.
آقایون، لطفاً یه لحظه به من توجه کنین؟
قبل از اینکه شروع کنیم،
می‌خوام از چارلز اینگالز تشکر کنم
واسه طراحیِ همچین نقشه‌ای واسه این کلیسا.
- احسنت، احسنت. - کاملاً درسته.
ممنونم، آقای اینگالز.
اولین باری که پام رو گذاشتم روی این خاک، من... یه چیزی حس کردم.
بهم الهام شد. به آرامش رسیدم.
اما بالاتر از همه،
حضور خدا رو حس کردم.
بیاین واسه این شهر یه عبادتگاه بسازیم!
- احسنت، احسنت. - تایید می‌شه.
بیاین دست به کار شیم.
سلام.
ولی اون یه جا بند نمی‌شه.
کارولین،
می‌خوام با مارگارت پارکر آشنات کنم، شوهرش صاحب آسیابه،
سارا گِریوز، خواهر کوچیکترِ کلارنس گِریوز،
که صاحب روزنامه ایندیپندنس پایونیره،
و وینی ریچاردسون.
شوهرش تو کار وارداته.
خانوما، کارولین اینگلز همون معلمیه که تعریفی‌شو براتون کرده بودم.
از دیدنتون خوشبختم.
شوهرت نقشه کلیسایی که دارن می‌سازن رو کشیده، مگه نه؟
- آره. - اوه، حتماً خیلی بهش افتخار می‌کنی.
همین‌طوره. هوم.
داشتم فکر می‌کردم بهار حتی می‌تونیم از اون کلیسا به عنوان مدرسه استفاده کنیم.
اوه بله، حتماً.
نمی‌دونی چقدر ذوق کردم وقتی شنیدم یه معلم باسابقه بینمونه.
یه کم از فضای درس و مشق دور شدم،
ولی فعلاً دارم تو خونه به دخترا درس می‌دم.
اوه، دختراش ماهن. خیلی هم باهوشن.
خب، اگه جِما دعوتت کرده، پس حتماً کارت خیلی درسته.
- منم همین‌طور فکر می‌کنم. - شاگرد جدید قبول می‌کنی؟
چون من اصلاً تو حساب‌کتاب و گرامر سررشته ندارم،
پسرهام هم که دیگه کُفری‌م کردن، دارن رسماً دیوونه‌م می‌کنن.
اوه...
- اوه، نمی‌دونم چی بگم. - لطفاً، یه فکری به حالش بکن.
جِما می‌گفت همین الانشم حداقل یه شاگرد اضافی داری.
مگه نگفتی؟ یه دخترِ همسایه؟ ولی مطمئن نیستم گفتی کی.
اوه...
چیزِ رسمی‌ای نیست.
دوتا تو خونه دارم که الان بیشتر از یه ساله رنگِ مدرسه رو ندیدن.
مثل اینکه کلی حرف برای زدن دارید. تنهاتون می‌ذارم.
- این همه لباس رو از کجا آوردی؟ - مامانم همیشه یه صندوق برای خاله بازی داشت.
می‌گه این‌جوری حسِ شیک بودن و باکلاسی به آدم دست می‌ده.
من می‌شم لیدی فرانچسکا از یومزفورد، وارثِ مخفیِ تاج و تخت.
شما دوتا هم می‌تونید النور و کاترین باشید،
وفادارهای موردِ اعتمادِ من، که قسم خوردید به هر قیمتی از رازم محافظت کنید.
حالا دیگه بجنبید. یه چیزی انتخاب کنید.
اوه!
- چه شیک. - مرسی.
حالا نوبتِ توئه، لورا.
اوم، اون نه.
- ولی گفتی... - اون مالِ منه.
بابام اونو از یه گاوچرونِ واقعی واسم خرید.
از گردنبندت خوشم می‌آد.
بابا اینو برای تولدم از نیویورک آورد.
گفت مالِ انگلیسه و احتمالاً مالِ خودِ ملکه ویکتوریا بوده.
خیلی باکلاسه،
و خوراکِ یه عصرونه‌ی اعیونی با لیدی فرانچسکائه.
بابات برای تولدِ آخریت چی بهت داد؟
با چوبِ افرا واسم یه تیرکمون سنگی درست کرد.
تیرکمون سنگی؟
یه خرگوش رو از ۲۰ قدمی می‌زنم.
می‌زنی؟ منظورت اینه که می‌کشی؟
آبگوشت خوبی ازش درمیاد.
بانو فرانچسکا، لطفاً کج‌سلیقگی خواهرم رو ببخشید.
اما شما، واقعاً خیره‌کننده شدید.
دوک مرد خیلی خوش‌شانسیه.
همین‌طوره، مگه نه؟
اون کلاه واقعاً بهت میاد، الینور.
بذار ببینم می‌تونیم برات یه جفت دستکش توری هم پیدا کنیم یا نه.
صورتی دوست داری یا سفید؟
آماده، بکشید!
بکشید!
آماده، بکشید!
آماده، بکشید! آماده، بکشید!
نگه دار، نگه دار، نگه دار، نگه دار، نگه دار!
- گفتم یه سری بزنم و سلامی بکنم. - خوشحالم می‌بینمت.
کار ترجمه‌م، راستش، بیشتر از اونی که فکر می‌کردم طول کشید.
ممنون که موقع بیماری هوای خونواده‌م رو داشتی.
کار من نبود. خودم مثل سگ مریض بودم.
- همه‌ش کار لورا بود. - دخترم هم مدام همین رو بهم می‌گه.
- سفر چطور بود؟ - مامور جدید سرخ‌پوست‌ها، آیزاک گیبسون رو دیدم.
- از فرقه‌ی کوئیکره. - چطور پیش رفت؟
هنوز مطمئن نیستم.
ولی انگار پاشو کرده تو یه کفش که یه توافق‌نامه جابه‌جایی راه بندازه
اونم تو سریع‌ترین زمان ممکن.
توافق‌نامه جابه‌جایی؟
یه معامله سرِ زمین.
امیدوارم منصفانه باشه.
هفت تا رئیس قبیله باید با شرایط موافقت کنن. هنوز کلی حرف مونده که باید زده بشه.
احتمالاً تا بهار طول می‌کشه که چیزی امضا بشه.
اشکالی نداره وقت ناهار رو اعلام کنم؟
- اختیار با شماست. - آقای میچل، پیش ما می‌مونید ناهار بخوریم؟
زیاد آوردم که با بقیه شریک بشم. عادت قدیمی‌مه.
بچه که بودم کسی زیاد تحویلم نمی‌گرفت،
واسه همین کیفم رو پرِ خوراکی می‌کردم که سرِ ناهار بدم به بقیه.
- همیشه هم جواب می‌داد. - ممنون، حتماً می‌مونم.
آقایون، وقت ناهاره!
مامان میگه آدام اسکات از یه خانواده بانکدار تو بوستونه.
میگه خیلی مایه‌دارن.
ولی با این حال، نامزدش درست دمِ محراب ولش کرد و رفت.
- بدجوری رسوایی به بار اومد. - شنیدنش خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
آدامِ طفلکی.
بگو آدامِ پولدار.
الان تو کلِ ایندیپندنس، بهترین کیس واسه ازدواجه.
مامان میگه همین روزاست که زن بگیره. حسابش حسابی پُره.
خیلی هم خوش‌تیپه.
آره... واقعاً هست، مگه نه؟
- نظرت چیه لورا؟ - در مورد چی؟
آدام.
نزدیک بود تو چاه ما غزل خداحافظی رو بخونه.
لورا!
انقدر نفوس بد نزن. بی‌ادبی خواهرم رو ببخشید.
اجازه می‌دین مرخص شم؟
مرخصی.
مری، به نظرت پسر خوش‌قیافه دیگه‌ای هم تو شهر پیدا می‌شه؟
پیدا می‌شه! کی؟
کالِب رو می‌شناسی؟
کالِب؟ همون یتیمِ کله‌پوکی که تو خواربارفروشی کار می‌کنه؟
اوه! نه.
داشتم به پسری فکر می‌کردم که چند تا خونه اون‌طرف‌تر از ما زندگی می‌کنه.
فکر کردم اسمش کالِبه. لابد جِیکوبه.
می‌دونی، ننه بابای کالب تو جاده ولش کردن.
نصفه‌شبی گذاشتن رفتن و اونو به امون خدا رها کردن.
آخه چرا باید همچین کاری کنن؟
- شاید نمی‌خواستنش. - یا شاید هم گرگ‌ها خوردنشون.
یا شاید هم پسره یه تخته‌اش کمه.
شاید اون فراری‌شون داده.
حالا که کلیسا داره راه می‌افته، به نظرتون نباید یه کشیش بیاریم؟
- اوهوم. - آره.
من از خونه‌م خیلی دورم، ولی مطمئنم شماها تو این منطقه آشنا دارین.
یه آدمِ کاردرست تو «الک سیتی» سراغ دارم. والتر ایتون.
کل ایالت رو زیر پا گذاشته تا برای فقرا اعانه جمع کنه،
ولی می‌دونم بدش نمی‌آد یه مدتی یه جا لنگر بندازه.
راستش من پیش‌دستی کردم و قرارمدارها رو با کشیش دانیل فرانکلین گذاشتم،
همون که مالِ سنت‌لوئیسه.
اوه، اون آدمیه که ایمان و شخصیتش حرف نداره.
از یکی از سرشناس‌ترین خانواده‌های شهر هم هست.
سنت‌لوئیس راه خیلی دوریه.
مهم اینه که هر کسی نباشه، باید آدمِ درستش رو پیدا کرد.
مطمئنم کارولین هم باهام موافقه.
البته.
هوم.
هر وقت آماده بودی.
- انجامش بده. - با شماره سه.
یک...
حله، تموم شد.
- برادرم باز چه گندی زده؟ - پاش لغزید و بدجوری اومد زمین.
ولی طوری نیست، خوب می‌شه.
بهتره تا یکی دو هفته کارهای سنگین رو بسپری به کیلب.
قرار بود یه ساعت پیش برگردی
تا من بتونم برم جلسه انجمن زنان.
انگار حساب زمان از دستم در رفت.
معلومه که در رفته.
پس من دیگه مرخص می‌شم.
ممنون، دکتر تَن.
آره.
کلوچه درست کردم. به نظرم ساختن یه کلیسا یه سور و ساتی می‌طلبه.
- عاشق کلوچه زنجبیلیم. - می‌دونم.
نمی‌خوام از جلسه‌ات بندازمت.
دکتر، من هیچ‌وقت از یکی دو لحظه بیشتر موندن با شما بدم نمیاد.
خب، روز خوبی داشته باشی. مواظب خودت باش.
هوم.
بابت تاخیرم معذرت می‌خوام.
کلوچه آوردم.
آها... که این‌طور.
جلسه انجمن زنان امروزه، مگه نه؟
احساس می‌کنم هفته‌هاست دارم به اون تراکت توی مغازه‌ام زل می‌زنم.
اوه، متاسفانه انجمن زنان فقط مخصوص زن‌های متاهل «ایندیپندنسه».
زن‌های متاهل؟
- درسته. - ممم.
روال کار همینه.
مطمئنم درک می‌کنی.
شک ندارم که درک می‌کنم.
بابت سوءتفاهم معذرت می‌خوام.
شنیدی آقای اینگالز چطور جونمو نجات داد؟
تهِ یه چاه دیگه کارم تموم بود،
که اون پرید تو و منو کشید بیرون.
همه شنیدن.
برام مهم نیست اگه بقیه مسخره‌م کنن. فقط شاکرم که زنده‌ام. اون یه قهرمانه.
حقیقته.
توی جنگ چی، آقای اینگالز؟ کجا می‌جنگیدی؟
شرط می‌بندم اونجا هم واسه خودت یه قهرمان واقعی بودی.
می‌خواستم اسم بنویسم، ولی آقاجون گفت هنوز دهنم بوی شیر می‌ده.
پدرم به کمکم احتیاج داشت. موندم که تو مزرعه کمک‌دستش باشم.
آها.
نمی‌دونستم می‌شه همچین غلطی کرد.
نمی‌تونی.
انگار بعضیا فکر می‌کنن قانون واسه اونا نوشته نشده.
اسب‌دزد رو گرفتم.
این بساط چیه راه انداختی، راسل؟
خب، وقتی تو داشتی اونجا کونتو می‌خاروندی،
ما ردِ این لجن رو زدیم.
- ادواردز دزد نیست، خودتم خوب می‌دونی. - من از این چرت و پرتا خبر ندارم.
کاید، بهت گفتم این قضیه رو بسپار به من.
تو اینجا کاره‌ای نیستی، هیچ مدرکی هم نداری.
هفته‌هاست که نصفه‌شب‌ها تو دشت و بیابون پرسه می‌زنه،
آمارمون رو می‌گرفته و کمین کرده بوده.
- همه‌مون دیدیمش. - راسته. منم دیدمش.
و به محض اینکه اسب‌ها غیبشون زد،
یهو دیدیم داره یه کپه پول نقد جلو چشممون تکون می‌ده.
کاسبی ویسکی‌ش که به فاک رفت، صاف رفت سراغ دزدیدن اسب‌ها،
درست مثل همون کاری که تو تنسی کرده بود.
بیا، از خودش بپرس.
حاشا نمی‌کنه.
ادواردز، یه چیزی بگو.
بازش کنید!
بازش کن، مرتیکه‌ی وزغِ لجن!
تنها پولی که داره به رُخ می‌کشه مال توئه،
اونم بعد از اینکه تو بازیِ ورق هر چی داشتی و نداشتی رو از چنگت درآورد.
تو هم همین‌طور، برانسون.
یا شایدم بهتره از زنت بپرسم؟ در مورد تمام اون پولی که تو خونه‌ی من باختی؟
پاتو بکش کنار.
بار آخره که می‌گم. همین الان بازش کن.
لیسی!
نمی‌ذارم همین‌جوری بندازنش جلوی گرگ‌ها.
تا وقتی من اینجام، از عدالتِ سرخود و این وحشی‌بازی‌ها خبری نیست.
تا وقتی مارشال برسه و به این گندکاری رسیدگی کنه،
آقای ادواردز رو تو هتل تحت نظر نگه می‌داریم.
یالا، راه بیفت.
این واسه امنیتِ خودته.
لیسی.
— کجا داری می‌ری؟ — که بی‌گناهیش رو ثابت کنم.
واقعاً فکر می‌کنی ایلای جلوی «کایند» رو می‌گیره،
و نمی‌ذاره اون و اون عوضی‌های دور و برش یه حماقتی بکنن؟
اگه می‌خوای، می‌تونی با من بیای بریم سراغ اوسیج‌ها.
یا می‌تونی همین‌جا بمونی و عروسکِ خیمه‌شب‌بازیِ ایلای باشی.
— کار اوسیج‌ها نبوده. — منم نگفتم کار اونا بوده.
اما هیچ‌چیزی از زیر دست اون شوهرخواهت در نمی‌ره.
ماه پیش از یه مخمصه‌ای نجاتش دادم، بهم مدیونه.
نمی‌ذارم تنهایی راه بیفته بره اونجا.
اسبِ منو بردار. منم می‌رم چهارچشمی مراقب ادواردز باشم.
حالا که ناهار رو کوفت کردیم، بهتره بریم سرِ اصلِ مطلب.
میای ردیف جلو پیش من بشینی؟ شاید چندتا یادداشت هم برداری؟
اشکالی نداره قبل شروع بدوئم برم امیلی رو بیارم؟
نمی‌خوام چیزی رو از دست بده.
حتماً زمان از دستش در رفته. سریع میام، قول می‌دم.
اوه، پس واسه همین بود که فکرِ اومدن به سرش زد.
اون اینجا بود؟
آره.
و همون‌طور که بهش گفتم، این انجمن مخصوص زن‌های متأهله.
البته، بابت این دردسر کلی ازش معذرت‌خواهی کردم.
من که متأهل نیستم.
آره، ولی تو نویسنده‌ای و از یه خونواده‌ی خیلی محترمی.
مگه اداره کردنِ بزرگترین فروشگاهِ ایندیپندنس کسرِ شأنه؟
این انجمن واسه خودش قانون داره، کارولین.
خب خانم‌ها، اگه ممکنه سر جاهاتون بشینید،
فکر کردم می‌تونیم بحثمون رو با موضوع حق رأی شروع کنیم.
زن‌ها بیش از نیمی از جمعیت این کشور رو تشکیل می‌دن،
ولی هنوز نمی‌تونیم توی تعیین مسیرش کاره‌ای باشیم.
فکر کنم وقتشه این بازی رو عوض کنیم،
اونم از همین ایندیپندنس.
کارولین.
حالا، رأی.
رأی با «ر» شروع می‌شه.
دیگه چی با «ر» شروع می‌شه؟ رساییِ صدا.
داری چیکار می‌کنی؟ اونا مالِ کلکسیونِ خاصِ پدرن،
و ما اجازه نداریم بازشون کنیم.
چرا؟
چون زشته آدم به عکس مردای نیمه‌لخت زل بزنه.
آخه تیپشون کلاً همین‌جوریه.
هر چی می‌پوشن یه معنی‌ای داره، حتی رنگاش.
دیدی؟
لورا،
بذارش سر جاش.
ببخشید، خواهرم یکم زیادی کله‌شقه.
صمیمی‌ترین دوستم از قوم «اوسیج»ـه.
اسمشم «عقاب خوب»ـه.
سرخ‌پوستا اومدن توی خونه‌تون؟
معلومه که اومدن.
فقط هم «عقاب خوب» نبود.
می‌خوای یه داستان برات بگم؟
یه روز صبح که بابا رفته بود کمک آقای اسکات واسه ساختن خونه‌ش،
من و جک از لب رودخونه داشتیم برمی‌گشتیم خونه،
که دیدیم چندتا مهمون ناخونده اونجان.
قبلاً هم بهت گفتم،
من اسبا رو بلند نکردم.
شنیدی چی گفتم؟ من اسبای تو رو ندزدیدم.
نگفتم که کار تو بوده.
حدس می‌زنم یکی دو جا رو بلد باشی،
که بشه یه دوجین اسب رو بدون جلب توجه اونجا غیب کرد.
بذار اون رفیقایِ مفت‌خورت خودشون یه خاکی تو سرشون بریزن.
اگه می‌تونن بیان شکارای ما رو بزنن،
خودشون می‌تونن برن دنبالِ اسب‌هاشون بگردن.
لوئیس هفته‌ی پیش یه اسب از دست داد.
چقدر دیگه مونده تا اسب‌های تو هم غیبشون بزنه؟
باشه. نشونت می‌دم.
گفتم یه نگاهی به اون کبودی بندازم.
- مشکلی نیست؟ - خوبم.
نمی‌فهمم چرا تو روی‌شون واینستادی.
تو خیلی عیبا داری جان، ولی دزد نیستی.
می‌تونیم حرف بزنیم، یا فقط بشینیم.
چند هفته‌ی گذشته رو تو ایوونِ «لیسی» داشتم الکل رو ترک می‌کردم.
پاکی مثلاً قراره چیزِ خوبی باشه، ولی...
هیشکی بهت نمی‌گه که مجبوری ساعت‌ها با فکر و خیالای خودت تک و تنها سر کنی.
امروز شش سال می‌شه که اومدم خونه و دیدم همه‌ی دخترام از دست رفتن.
وُبا.
و از اون موقع تا حالا هر روزش مثلِ یه خنجر تو قلبم بوده.
که چی بشه؟
چی کاسب شدم که جنگ رو به خونواده‌ام ترجیح دادم؟
«کایند» اومد سراغم. با خودم گفتم خب، شاید دیگه وقتشه.
شاید بالاخره بتونم دوباره پیشِ دخترام باشم.
جنگ یه تیکه از وجودِ تک‌تکِ زن‌ها و مردهای این مملکت رو با خودش برد.
و با اینکه هدفش درست بود،
همه یه چیزی رو از دست دادن که دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده.
فقط اینو می‌دونم که تو این شهر آدمایی هستن که براشون مهمی.
شاید بهتره بذاری هواتو داشته باشن.
شایدم وقتشه به فکرِ آینده باشی.
اوناهاش، پت و پتی من.
دیدی؟
اونا هم اسبای اوسیجن.
یه مشت بچه احمق.
یه مشت بچه نپخته که کارای احمقانه می‌کنن.
خوب این مدلیا رو می‌شناسم.
حالا چی؟
می‌ریم سر صحبت رو باهاشون باز می‌کنیم.
می‌خونم.
دو جفت. بی‌بی روی خشت.
اوناهاشن.
سلام پسرا. واقعاً از دیدنتون خوشحالم.
همه جا رو زیر و رو کردیم دنبال این اسبا.
بذار یه چیزی بهت بگم، خیلیا بابت پیدا کردن اینا بهتون مدیونن.
همه چی ردیفه. دیگه وقتشه برگردن خونه.
هی، یواش.
هی.
اگه همین الان راه بیفتیم، تا غروب برشون می‌گردونیم.
فکر کنم بهتره بذاریم برن،
به شرطی که دیگه ریختشون رو اینجا نبینیم.
داری اشتباه می‌کنی.
شما چی فکر می‌کنین پسرا؟ به نظرتون اشتباهه؟
چون دفعه بعد ممکنه من اینجا نباشم
که جلوی لیسی رو بگیرم تا مغزتون رو سوراخ‌سوراخ نکنه.
دیگه چشم‌تون به ما نمی‌افته.
خب، بگو دیگه.
- از دعوا خوشت نمیاد؟ - هیچ‌وقت آخر و عاقبتِ خوبی نداره.
من یکی که مخالفم.
منم همین‌طور.
ولی تو آدمِ درستی هستی.
اینم از سوگلیِ من.
- لورا، یکی دیگه برامون بگو. - خواهش می‌کنیم، لورا؟
بانو فرانچسکا، شما نباید به این همه اراجیف گوش بدین،
اونم وقتی که دوک تو راهِ خونه‌ست.
مجبور نیستی گوش بدی، مری. می‌تونی برگردی به اون‌یکی اتاق.
می‌خواین داستانِ اون موقعی رو بگم که می‌خواستیم از رودخونه رد شیم
و نزدیک بود غرق بشیم؟
تک‌تک‌مون، حتی سگ‌مون.
آره!
قبل از ما کلی واگن رد شده بودن،
اما بارون‌های بهاری باعث شده بود رودخونه تند و عمیق بشه.
یهو، پای اسب‌ها دیگه به کفِ رودخونه نمی‌رسید،
و جریانِ آب داشت همه‌مون رو با خودش می‌برد.
و اگه قراره «ایندیپندنس» رشد کنه،
باید سنت‌هایِ شهریِ محکمی رو پایه‌گذاری کنیم،
قبل از اینکه حتی یه وجب ریلِ راه‌آهن اینجا کشیده بشه،
واسه همین من و «ایلای» تصمیم گرفتیم
تابستونِ سال دیگه، جشنِ روزِ بنیان‌گذاران رو راه بندازیم.
- معرکه‌ست. - فکرِ خوبیه.
کارولین، از این همه شور و شوقت خوشم میاد.
اگه قراره یه انجمن زنانه باشیم،
نباید همه زن‌های محله‌مون رو آدم حساب کنیم؟
نه فقط اونایی که از نظر شما محترمن؟
شاید بهتره این بحث رو بذاریم واسه یه وقت دیگه.
مگه اینکه کسی مخالف باشه؟
ادامه بدیم؟
بابت ناهار ممنون.
هوم.
کیلب، وایسا!
اینجا چیکار می‌کنی؟
- اومدیم با ادیث و رومانزی چای بخوریم. - که اینطور.
- چطور پیش می‌ره؟ - اصلاً آدم‌های نچسبی هستن.
هیچ‌کدومشون تا حالا یه کلمه هم با من حرف نزدن،
حتی وقتی من اول سر صحبت رو باز می‌کنم،
یا حتی وقتی شبونه که دلشون کوکی می‌خواد، براشون کوکی می‌برم.
- جوری رفتار کردن انگار می‌شناسنت. - چرا؟ چی گفتن؟
گفتن پدر و مادرت تو جاده ولت کردن.
- دروغه. - من فقط چیزی رو گفتم که اونا بهم گفتن.
پس چرا داری تکرارش می‌کنی؟
ببخشید.
ماری دوست‌‌پسر داره! ماری دوست‌‌پسر داره!
پس بگو، همون کیلبه. واقعاً از اون پسره یتیمِ زشت خوشت می‌آد.
وایسا! کیلب!
دخترا.
همه‌جا رو دنبالتون گشتم. یالا بریم.
با ادیث و رومانزی خداحافظی کنین.
خداحافظ لورا. خداحافظ مری.
چی شده مامان؟
چی شده؟
همین‌جا بمونین. حواستون به خودتون باشه.
معذرت می‌خوام.
جما همینه که هست.
احمقانه‌ست اگه آدم انتظار دیگه‌ای ازش داشته باشه.
احمقانه نیست.
یه سری جنگ‌ها ارزش جنگیدن دارن، ولی جما جیمز جزو اونا نیست.
ولش کردی رفتی؟
انگار آره.
- ممنون. - اوهوم.
اوهوم.
مامان!
مامان، اینا پت و پتی هستن!
همون‌طور که همیشه می‌گم،
صلح و عدالت باعث می‌شه یه جامعه نظم و نسق داشته باشه.
- بابا، پیداشون کردی. - آره.
خیلی دلم براتون تنگ شده بود.
اونام دلشون برات تنگ شده بود.
فکر کردم داری کلیسا می‌سازی.
می‌ساختم.
یهو کارم به جای دیگه کشید.
قابلی نداشت، نره‌خر.
- فردا صبحِ کله‌سحر؟ - بقیه‌شو سه‌سوت ردیف می‌کنیم.
دیگه می‌خوام برم خونه.
فقط یه جا دیگه باید برم. زود میام.
- مواظب خودت باش. - آره.
بیا شام پیش ما.
تو و لیسی.
دخترا بدجور دلشون برات تنگ شده.
نه، نباید بذارم منو این‌طوری ببینن.
خواهش می‌کنم بیا.
- یکی دیگه بزن. - اوه، نمی‌دونم. دیگه داره دیر می‌شه.
خواهش می‌کنم، آقای ادواردز. هر روز به یادت بودیم، حالا که بالاخره اینجایی.
خب، نظرت در مورد آهنگی که واسه دخترام می‌خوندم چیه؟
«در آن آینده‌ی شیرین». بلدیش، چارلز؟
هوم.
♪ سرزمینی هست زیباتر از روز ♪
♪ که با ایمان، از دور می‌بینیمش ♪
♪ چون پدر اون‌ورِ راه منتظره ♪
♪ تا برامون خونه‌ای... ♪
ببخشید.
♪ در آن آینده‌ی شیرین ♪
♪ تو اون ساحل قشنگ همدیگه رو می‌بینیم ♪
♪ در آن آینده‌ی شیرین ♪
♪ تو اون ساحل قشنگ همدیگه رو می‌بینیم ♪
یه دونه دیگه.
آره.
لااقل سر زدن به اون دخترایِ احمق یه خوبی داشت.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.