« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
♪ شب عیده کریسمسه ♪
♪ هوا هم جون میده واسه گوزن‌ها ♪
♪ بابانوئل و گوزن‌هاش عاشق این برف می‌شن ♪
این که آهنگ واقعی نیست.
♪ شاید واسم یه تیرکمون بهتر بیاره ♪
♪ واسه مری هم یه کتاب قدیمی ♪
♪ اون که عاشق این چیزاست ♪
♪ یا شایدم کلی اسباب‌بازی گیرمون بیاد ♪
کریسمس که فقط به کادو نیست.
می‌دونم. به شکم و غذا هم هست.
- توروخدا نزن زیر آواز واسه اون. - کاش می‌گفتی قراره چی بخوریم.
خب، می‌دونی که بابات رفته پیِ شکار بوقلمون.
خانوم هندرسون داره میاد. لابد یه دسر معرکه هم با خودش میاره.
دکتر تن گفت یکی از مریض‌هاش بهش یه مقدار پنیر تازه داده.
آقای ادواردز هم فکر می‌کنه می‌دونه کجا می‌شه سیب‌زمینی پیدا کرد.
- شایدم کیلب یه چیزی بیاره. - لابد آبنبات نعنایی.
همون‌هایی که خیلی دوست داری.
یادته پارسال واسه کریسمس پای کدو تنبل داشتیم؟
به هر کدوممون هم سه قاچ رسید.
الان که اصلاً کدو نداریم.
کریسمس توی این دشت و دمن ممکنه یه کم متفاوت باشه.
شام، کادوها...
ولی همه دور همیم.
مهم هم همینه.
این که بوقلمون نیست.
چی؟
اون بیرون نوک تفنگمم به زور می‌بینم.
شانس آوردم تونستم همین یه خرگوش صحرایی رو بزنم.
طوری نیست بابا. مهمونا خودشون غذا میارن.
مطمئن نیستم کسی تو این هوا...
جرئت کنه پاشو از خونه بذاره بیرون.
فسقلی، انگار امسال فقط خودمونیم.
قول می‌دم یه شبِ به یاد موندنی بشه.
- یعنی بابانوئل هنوزم می‌تونه بیاد؟ - صد در صد.
لوبیا قرمز بیشتر، کلم‌شور بیشتر...
- خیارشور داریم به اندازه کافی. - ای بابا، خیارشور که هیچ‌وقت زیاد نیست.
شب کریسمس مبارک! خیلی وقته ندیدیمت.
خب، این مدت همش تو مسیر آزویگو بودم.
یکی از دکتراشون یه مدتی رفته به خانواده‌ش تو سواحل شرقی سر بزنه.
- اینجا قشنگ بوی کریسمس می‌ده. - اوم.
من و کالب داریم شیرینی زنجبیلی درست می‌کنیم که ببریم خونه اینگالز.
- گفتم که من نمیام. - نمی‌خواد مری رو ببینه.
- یه جورایی با هم شکرآب شدن. - خب، پس شانس آورده.
زود اومدم بگم که بهتره بیخیال شیم. بیرون داره بدجوری می‌باره.
می‌خوای کریسمس رو به خاطر برف کنسل کنی؟
- پس اون ذوق و شوقت کو؟ - خیابون اصلی شده یه تیکه یخ.
اه.
خیلی منتظر یه جشن درست و حسابی بودم...
...و دلم می‌خواست اینگالزها رو ببینم.
اونا هم این چند وقت زیاد آفتابی نشدن.
می‌خوام برم یه سری به کارولین بزنم؛ اگه می‌خوای براش نامه‌ای چیزی بفرستی بگو
یا مثلاً نون زنجبیلی‌ای چیزی.
خب، اگه واسه ما خطرناکه، واسه تو هم خطرناکه.
اگه بهترین دکترمون قندیل ببنده، تکلیف این شهر چی می‌شه؟
- من تنها دکتر اینجام. - دقیقاً.
بیا این کارو کنیم.
یه فنجون قهوه بخور، وقتی برف بند اومد،
همه با هم می‌ریم.
من که نمی‌آم.
هوم.
- فقط یه فنجون. - خوبه.
کاش اون حرف رو درباره بابا نوئل نمی‌زدی.
فکر می‌کنی فردا صبح که ببینن همه کادوها دست‌سازن، شصتشون خبردار نمی‌شه؟
کی گفته بابا نوئل کادوی خونگی نمی‌آره؟
کاش چند تا خرده‌ریز از مغازه می‌خریدم،
اون هفته که تو شهر بودم.
نسیه؟
فقط تا وقتی که پول بعدی از ویسکانسین برسه.
شش هفته‌ست منتظر اون پولیم.
هیس.
فکر کنم دخترا دیگه اون‌قدر بزرگ شدن که حقیقت رو بدونن.
حتی وقتی پوله برسه،
باید کلی قناعت کنیم تا واسه خرید گاوآهن تو بهار پولی برامون بمونه.
می‌دونم.
نباید اون پنجره‌های شیشه‌ای رو می‌خریدیم.
اون پنجره‌ها واقعاً محشرن، تو هم لیاقت این قشنگی‌ها رو تو زندگیت داری.
خانواده «گوستافسون» آدمای درستی‌ان. خوش‌حسابن، پول رو پس می‌دن.
نمی‌خوام فعلاً دخترا درگیر این‌جور فکر و خیال‌ها و غصه‌ها بشن.
هنوز زوده که باورشون به جادوی کریسمس رو از دست بدن.
- همه‌چی ردیفه؟ - آره، همه‌چی روبراهه.
چطوره تو و لورا تزیینات رو دست بگیرید؟
لورا،
خواهرت تو چیدن درخت کمکت می‌کنه تا مامانت بتونه یه کم دراز بکشه.
- می‌تونیم به شاخه‌ها پاپیون ببندیم. - منم می‌خوام عروسک کاغذی درست کنم.
خب، من دوست دارم با دقت کار کنم.
خیلی دقیق.
کلاً دو تا درست کردی.
اوه. تو چند تا درست کردی؟
دوازده تا.
هرچند انگار اصلاً جایی نیست که بشه اینا رو برد.
آره.
حق با تو بود. اون بیرون حتماً راه رو گم می‌کردم.
خب، امیدوارم برادرت از نون زنجبیلی خوشش بیاد.
میاد، شک نکن.
ولی ساموئل رفته «نیکودیموس» دیدنِ پدر و مادرمون.
- هوم. - کریسمس‌ها رو با هم نوبتی می‌کنیم.
این دفعه نوبت من بود که مراقب اوضاع باشم، واسه همین فقط من و «کِیلِب» هستیم.
مگه اینکه... شاید دلت بخواد اینجا بمونی.
می‌تونیم یه پاتکی به مغازه بزنیم،
و یه سری خوراکی‌هایی رو باز کنیم که معمولاً فقط واسه فروش نگه می‌دارم.
یه پیکنیکِ جمع‌وجور راه بندازیم.
من، اِم...
بهتره این کارو نکنم.
یعنی نمی‌خوای کمک کنی کریسمسِ خوبی داشته باشیم؟
خب، حیفم میاد بذارم این کلوچه‌ها حروم بشن.
مخصوصاً این یکی. حرف نداره.
بابا کجاست؟ می‌خوام کارمو بهش نشون بدم.
بابات باز بیرونِ داره با اسب‌ها ور می‌ره.
دارم با لباس قدیمیِ مری پاپیون درست می‌کنم.
اینا که اصلاً نامیزونن.
مامان نگاه کن. دارم جک رو خوشگل می‌کنم.
لورا، بذار استراحت کنه.
داداشمون هنوز نیومده، داره عیش‌مون رو کور می‌کنه.
باید از اینا استفاده کنیم.
اینارو با «عقابِ خوب» درست کردم.
مالِ تو نیستن. حق نداری ازشون استفاده کنی.
من نمی‌خوام واسه خودم بردارم. فکر کردم به دردِ کلِ خونواده می‌خوره.
چرا به جاش از روبان‌های خودت استفاده نمی‌کنی؟
- لازم نیست بچه‌بازی دربیاری. - من بچه‌بازی درنمیارم.
دخترا...
بابا، به لورا بگو باید منجوق‌دوزی‌هاشو به بقیه هم بده.
بهش بگو به وسایل من دست نزنه.
فکر کنم بهتره یه استراحتی بکنیم
و یکم پاپ‌کورن درست کنیم.
♪ وقتی چوپان‌ها شب‌هنگام مراقب گله‌شون بودن ♪
♪ همگی روی زمین نشستن ♪
♪ فرشته‌ی خداوند نازل شد ♪
♪ و شکوه... ♪
روبان رو پیدا کردم.
اوهوم.
کِیلب! وقت شامه!
بیا اینم این.
کِیلب، همه‌چی ردیفه! بیا ببین!
اون موقع که قرار بود بریم خونه‌ی اینگالزها راضی نبود،
الانم که نمی‌ریم باز شاکیه.
فقط می‌خوام یه تعطیلات درست و حسابی داشته باشه.
باهاش حرف می‌زنم.
آره. مردونه.
بفرمایید شام.
ترجیح می‌دم کارم رو تموم کنم.
خب، مطمئنم رئیست بهت مرخصی می‌ده.
صبر کن ببینی چه چیزای نابی از تو قفسه‌ها بیرون کشیده که امتحان کنیم.
صدف، سوسیس وین، راحت‌الحلقوم...
کاش این‌همه ریخت‌وپاش نمی‌کرد و همه‌چی رو به مهمونی تبدیل نمی‌کرد.
چیه، مگه از مهمونی خوشت نمیاد؟
کریسمس واسه خانواده‌هاست، نه واسه آدمایی که برحسب اتفاق توی برف گیر کردن بغل هم.
هوم.
می‌دونی، آخرین باری که کریسمس رو جشن گرفتم سه سال پیش بود،
یه سال بعد از تموم شدن جنگ.
خانواده‌م از برگشتنم اون‌قدر ذوق کردن که یه مهمونی بزرگ راه انداختن.
غذاهای اعیونی، کلی مهمون...
ولی خب، برام سخت بود که ببینم همه دارن... این‌قدر خوشحالی می‌کنن
اونم وقتی می‌دونستم بیرون چه خبره و بقیه چقدر دارن زجر می‌کشن.
حس می‌کردم جای من تو یه همچین جای شادی نیست، واسه همین مهمونی رو ول کردم،
و رفتم بیمارستان واسه شیفت داوطلبانه.
دلم می‌خواست به جای خوش‌گذرونی، کار کنم.
واسه خانواده‌م سخت بود. درکم نمی‌کردن.
من و تو با کریسمس مشکل داریم، ولی می‌دونم واسه امیلی خیلی مهمه،
پس نظرت چیه دوتایی تمام تلاشمون رو بکنیم که بهمون خوش بگذره و باهاش راه بیایم،
فقط به خاطر امیلی؟
باشه، از پسش برمی‌آم.
بیا هر کدوممون یه خاطره از بهترین کریسمس‌مون تعریف کنیم.
مال من احتمالا همون سالیه که تازه با مادرت ازدواج کرده بودیم.
- اون سال هم بدجوری برف گیرمون انداخته بود و... - چارلز.
فکر نمی‌کنی کریسمس خوبی بود؟
خب، تو چی وروجک؟ تو که همیشه یه قصه‌ای تو آستینت داری.
بهترین کریسمس من مال دو سال پیش بود
همون موقع که مامان‌بزرگ و بابا‌بزرگ همه رو واسه رقص دعوت کردن.
کل اتاق پر شده بود از صدای کوبیدن چکمه‌ها و خش‌خش دامن‌ها.
و تو هم ویولن می‌زدی،
و عمو جورج، مامان‌بزرگ رو کشوند وسط برای رقص،
و دوتایی با هم رقصیدن.
و تو هم هی تندتر و تندتر می‌زدی،
اونا هم هی تندتر و تندتر می‌رقصیدن، تا اینکه بالاخره،
عمو جورج وایساد.
و جلوی مامان‌بزرگ تعظیم کرد
تا نشون بده که برنده شده.
عمو جورج خوب بلد بود رقص جیگ بره، مگه نه؟
فکر کنم تا حالا کریسمسی نداشتیم که فقط خودمون باشیم.
آره، انگار نداشتیم.
خب، بیا رقص خودمونو داشته باشیم.
فکر کنم مساوی شد.
بعدی کدومو باز کنیم؟
- چطوره جفتشو باز کنیم؟ به ساموئل چیزی نگو. - باشه.
اوممم!
ترفندِ خوبیه.
تو هم امتحانش کن.
نه مرسی، ترجیح می‌دم خورد و خوراکم با ورزش قاطی نشه.
این دفعه‌ی هفتمیه که داریم این آهنگو می‌شنویم یا هشتمی؟
هوم.
واقعاً عاشق کریسمسی.
آره.
بچه که بودم، ننه بابام هنوز مغازه نداشتن.
تو کالسکه خواروبار می‌فروختن.
هر روزمون تو یه جای جدید می‌گذشت، و هر دسامبر،
تا پامون می‌رسید به شهر، بچه‌ها دوان دوان می‌اومدن پیش‌مون،
که ببینن چه چیزای باحال و جدیدی از اون سر دنیا واسه‌شون آوردیم.
عشقِ من به این کار واسه همین چیزاست.
عین این می‌مونه که بابا نوئل باشی.
اگه ساموئل زاغ‌سیاهمو چوب نمی‌زد، کل مغازه رو مفت می‌بخشیدم بره.
حالی‌ت می‌کنه تو زندگی ملت جادو راه بندازی.
- فقط یه قولی بهم بده. - چی؟
اینکه دیگه مجبورمون نکنی دوباره اون آهنگ کوفتیِ «شهر کوچک بیت‌لحم» رو گوش بدیم.
از بس رقصیدم، روده‌هام دارن همدیگه رو می‌خورن.
شاید بابانوئل شکر بیاره تا بتونیم هم کیک بخوریم هم پای.
شاید.
شکر تو لیست آرزوهام نبود،
ولی خب، بابانوئل گاهی سورپرایزهایی میاره که از آرزوهای آدمم سرترن.
می‌دونی به نظرم امسال باید رو چی فوکوس کنی تا از کریسمس لذت ببری؟
همین که یه سقف بالای سرمونه،
یه آتیش گرم که کنارش بشینیم و یه عالمه غذا واسه خوردن.
این که مال هر روزه، نه فقط کریسمس.
آره، و همین یعنی خرشانسیم.
امروز روزیه که باید قدر این شانس رو بدونیم.
چطور به نظر میاد؟ رویاییه؟
مشکل مالی داریم؟
این چیزی نیست که تو لازم باشه نگرانش باشی.
می‌خوام بدونم داستانی پیش اومده یا نه.
شاید بتونم کمکی کنم.
من بیشتر نگرانِ قصه‌ای هستم که بین تو و خواهرت راه افتاده.
می‌خوای دربارش بهم بگی؟
می‌دونم چی می‌خوای بگی.
لورا کوچیکتره، پس وظیفه منه که یه جوری ببخشمش،
و واسش الگو باشم که چطور رفتار کنه،
و کمکش کنم کریسمس خوبی داشته باشه.
چون کریسمس رو از هر چیزی تو دنیا بیشتر دوست داره.
می‌تونستم بگم چون پدرتم صلاحِت رو بهتر می‌دونم...
ولی دیگه مطمئن نیستم که این حرف درست باشه.
نمی‌دونم بچه‌ی بزرگ خانواده بودن چه حسی داره.
یادمه همیشه عمو پیترت واسم یه قهرمان بود.
حتماً بعضی وقتا بارِ سنگینیه،
بچه‌ی اول بودن رو می‌گم.
بهت اطمینان دارم که قضیه‌ی لورا رو هر جور خودت صلاح می‌دونی و هر وقت آمادگیش رو داشتی، جمع و جورش کنی.
من که چیزی نمی‌بینم.
خب، من کادوها رو جاهای تابلو قایم نمی‌کنم.
شاید بهتر باشه یه سر به طبقه بالا بزنی.
راستش باید اعتراف کنم،
با وجود این طوفان، عجب شب کریسمسِ ردیفی شده.
اوه، این که چیزی نیست.
باید ببینی اگه زودتر بهم خبر می‌دادن چه بساطی راه می‌انداختم.
سال دیگه توی نیکودیموس؟ اونجا دیگه واقعاً قراره بترکونیم.
دست‌پخت مادرم تو نونوایی از منم بهتره.
امیدوارم تو هم اونجا باشی.
منظورم این نبود که توقع داشته باشم، خب...
منظورم فقط در حد یه دوستیِ ساده بود.
خنده‌داره،
چون زنِ منم عاشق کریسمس بود.
راستش، آخرین باری که من و اون پیش هم بودیم، درست روز کریسمس بود.
شب قبلش مهمونی‌ش رو ول کردم و زدم بیرون.
فقط می‌دونستم که دیگه جای من توی اون خونه نیست.
می‌دونستم جام اون شرق کوفتی نیست. می‌خواستم جایی باشم که به درد بخورم.
زنمم نمی‌خواست باهام بیاد.
واسه همینم...
زندگیمون به آخر خط رسید.
چرا بهم نگفتی؟
چیزی نیست که بخوام بهش افتخار کنم.
خب، پس یعنی واسه کریسمس سال بعد وقتت آزاده.
تو لایق یکی هستی...
که قبلاً شانسشو با یکی دیگه امتحان نکرده باشه و گند نزده باشه بهش.
تو چی؟
تو لایق چی هستی؟
مگه لیاقت یه خونه رو نداری که توش احساس غریبی نکنی؟
مگه همه‌مون واسه همین پا نشدیم بیایم اینجا؟
همه‌مون حق نداریم یه شروع تازه داشته باشیم؟
پیداش کردم!
- اِ... - اِ...
ای وای. امیلی...
این آبرنگا چقدر قشنگن.
آدم دلش نمیاد باهاشون نقاشی بکشه.
انگار طوفان آروم شده. بهتره برم یه سری به کارولین بزنم.
الان هوا تاریک می‌شه.
آره می‌دونم، واسه همینم باید الان راه بیفتم. اِ...
کریسمس مبارک.
فکر کنم این خوشمزه‌ترین خوراک خرگوشی بود که تا حالا خوردم.
فکر کنم داره می‌شه یه کریسمسِ توپی.
منم همین‌طور فکر می‌کنم.
یه شایعه‌هایی هم به گوشم رسیده...
که مادرت یه پایِ خیلی مشتی درست کرده.
چطوره شما دخترا ظرفا رو بشورید و دسر رو بیارید،
تا به مادرتون یه فرصتی بدید که واسه یه دور رقصِ دیگه جون بگیره؟
یه رقص دیگه؟ آره.
به نظرم این بهترین نون ذرتی بود که تا حالا پختی.
ممنون.
می‌خوای تو پای رو قاچ کنی؟ تو همیشه تمیزتر می‌بُری.
خودت انجامش بده.
هنوز که سرِ قضیه «کِی‌لب» از دستم کفری نیستی؟
مالِ صد سال پیش بود.
تازه تقصیر منم نبود.
تقصیر «رومانزی» و «ادیث» بود؛ اونا بودن که حرفای مفت زدن.
بابت هر چی که گفتی ازش معذرت‌خواهی کن،
اونم می‌بخشتت،
درست مثل تو که باید منو ببخشی، چون کریسمسه.
بحثِ «کِی‌لب» نیست.
بحثِ توئه.
همیشه همه چی باید دورِ تو بچرخه.
دخترا...
من همه کارا رو درست انجام می‌دم،
ولی همیشه تو نورچشمی هستی.
آقای «ادواردز» تو رو بیشتر از همه دوست داره؛ «رومانزی» و «ادیث» هم همین‌طور.
حتی مامان و بابا هم تو رو بیشتر از همه دوست دارن.
تمام روز رو سگ‌دو زدم تا تک‌تکِ کارایی که ازم خواستن رو انجام بدم،
اون‌وقت تنها چیزی که براشون مهمه اینه که به تو تو کریسمس خوش می‌گذره یا نه.
دخترا، من...
مامان؟
بچه داره می‌آد.
نگران دخترا هستم.
چیزیشون نمی‌شه.
خیلی زوده.
قرار نبود تا یه ماه دیگه سر و کله‌ش پیدا بشه.
- شاید بهتر باشه بری دنبال دکتر تَن. - من همین‌جا می‌مونم.
هیچ‌وقت بدون خواهرهام این کارو نکردم.
هیچ‌وقت تنهایی از پسش برنیومدم.
تنها نیستی.
حتی نمی‌دونم یادم مونده چطوری باید از یه نوزاد مراقبت کنم یا نه.
یادت می‌آد. اگه هم یادت نیومد، دوباره با هم یاد می‌گیریم چه‌کار کنیم.
با هم.
- شاید دکتر تن بالاخره بیاد. - شاید.
نظرت در مورد اون موسیقی عوض شد؟
- حالش خوب می‌شه؟ - خب، امیدوارم.
فکر کنم یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
واسه چی؟
تمام روز داشتم بهت پیله می‌کردم که جشن بگیری.
فکر کردم نمی‌خوای بری خونه‌ی اینگلز...
چون با مری حرفت شده، اما...
قضیه فراتر از این حرفاست، نه؟
مری درباره یه شایعه‌ای که شنیده بود ازم پرسید،
اینکه ننه بابام عمداً منو اینجا ول کردن.
مطمئنم منظوری نداشت. ولی خب...
کارش غلط بود که همچین حرفی رو تکرار کرد.
نه.
حق با اون بود.
مادرم از بابام متنفر بود.
می‌گفت اون یه دائم‌الخمر پست‌فطرت و یه کلاهبرداره.
ولی وقتی داشت منو می‌برد غرب تا دنبال کار بگرده، جلوشو نگرفت.
من و اون تا لبت رفتیم، تو راه هم ده تا کار پیدا کردیم و از دست دادیم.
و بعدش، اوم...
یه روز صبح بیدار شدم و...
غیبش زده بود.
نمی‌دونم ازم خسته شد و از شهر فرار کرد،
یا مست کرد و یه جایی غرق شد.
متاسفم.
این خیلی بیشتر از اون چیزیه که یکی هم‌سن و سال تو باید تحمل کنه.
ولی سخته باور کنم که مادرت تو رو نمی‌خواسته.
اون منو نگه نداشت.
خب، بذار چیزی رو که ازش مطمئنم بهت بگم.
متاسفم،
بابت اتفاقی که افتاد، ولی...
حضور تو اینجا، توی این دشت و بیابون...
واسه من یه هدیه واقعی بوده.
حالت خوبه. عالی داری پیش می‌ری. فقط نفس بکش.
همین‌طور نفس بکش.
خاله پالی، چارلی رو زود به دنیا آورد،
و اونم گنده و سالم و مثل خر قوی به دنیا اومد.
حالِ مامان خوب میشه.
بچه هم حالش خوب میشه.
کریسمسه.
اگه بچه هم مثل تو ازم متنفر باشه چی؟
من ازت متنفر نیستم.
- چرا هستی. - نه.
فقط بعضی وقتا رو مخم می‌ری.
بعضی وقتا آرزو می‌کنم کاش مجبور نبودم همیشه اون آدم خوبه یا بی‌نقصِ داستان باشم.
وقتی خواهر بزرگه شدی خودت می‌فهمی.
اما هیچ‌وقت نمی‌تونم ازت متنفر باشم.
می‌دونی کدوم کریسمس رو بیشتر از همه دوست داشتم؟
اون سالی که برف اون‌قدر بالا اومده بود
که کُنده‌های گنده درختِ خونه مامان‌بزرگ رو کاملاً پوشونده بود.
و ما با برف واسه خودمون خونه درست کردیم،
با میز و صندلی‌های برفی.
مامان هم واسه‌مون شیر داغ و عسل با نون زنجبیلی آورد.
اون دستکش‌هایی که خاله روبی واسه‌مون بافته بود رو دستمون کرده بودیم.
و تمام روز رو همون‌جا گذروندیم، فقطِ خودمون.
چه خوب.
نمی‌تونم...
باد و برف اون‌قدر شدید شد که دیگه جاده رو نمی‌دیدم.
احمق‌بازی درآوردم.
آره، حماقت بود که خودت رو اون‌طوری تو خطر انداختی.
فرار کردن کار احمقانه‌ای بود.
می‌دونم.
هیس.
- اون حالش خوبه؟ - مامان حالش خوبه؟
مری، لورا،
بیاین و با خواهر کوچولوی جدیدتون آشنا بشین.
خواهر؟
می‌تونیم اسمش رو بذاریم جورجینا.
به نظرم باید اسمش رو بذاریم کارولین.
هیس.
سلام کوچولو.
از اون چشمای ریزت خوشم میاد.
نمی‌تونم بگم آبی‌ان یا خاکستری، ولی می‌دونم که معرکه‌ان.
از ناخنای ریزت هم خوشم میاد.
باید بابت این شعور بالایی که از خودت نشون دادی تحسینت کنم،
که گذاشتی مادرت تخت بخوابه.
هی.
کریسمس مبارک.
فکر کنم بابانوئل امسال نتونست پیدامون کنه.
تو یه پسر می‌خواستی.
اصلاً هم این‌طور نیست.
این افتخار کل زندگی من بوده
بزرگ کردن دو تا دختر شجاع، مهربون و بافکر.
اونم قراره معرکه بشه.
فقط نگاش کن.
از من خوشش اومده.
تو هم می‌تونی باهاش حرف بزنی.
چی بگم آخه؟
تا حالا ندیده بودم واسه حرف زدن کم بیاری.
سلام.
من لورام.
فکر کنم تو کادوی سورپرایز من بودی.
- ما هیچ کادویی براش نداریم. - اشکالی نداره.
اما این اولین کریسمسشه.
یه چیزی پیدا می‌کنم.
فکر کنم قراره دو تا خواهر بزرگترِ حرف‌ندار داشته باشی.
حالا می‌تونم ببینم؟
نه، هنوز نه.
حالا.
من و مری حصیرهای تکیه‌گاه و نشیمن رو چیدیم.
و این بندها رو. می‌بینی؟
اوه...
واو.
فکر نکنم تو کل عمرم روی یه صندلی به این راحتی نشسته باشم.
هوم.
چطوره بذاریم این دو تا بخوابن؟ ما سه تایی کادوها رو باز می‌کنیم.
ممنون، بابا.
دستت درد نکنه، بابا.
یادت باشه بعداً از مامانت هم تشکر کنی.
خیلی شب‌ها تا دیر وقت بیدار موند تا با اینا غافلگیرت کنه.
خیلی قشنگن.
منم یه کادو دارم، واسه نوزاد.
ممنون.
فکر کردم شاید از رنگاش خوشش بیاد.
خیلی نازه.
می‌تونیم با روبانای من از تو سبدش آویزونش کنیم،
تا همیشه یه چیز قشنگ داشته باشه که بهش نگاه کنه.
آقای ادواردز!
سیب‌زمینی شیرین، طبق قول و قرارمون.
- گفتم نامه‌هاتونم سر راه بردارم بیارم. - فکر کردیم نمی‌ای.
خب، قرار بود دیروز اینجا باشم،
ولی تو دشت خوردم به پست یه بنده خدایی که تو برف و بوران گیر کرده بود.
شانس آورد که یه کت قرمز جیغ تنش بود. اونطوری شد که دیدمش.
- بابانوئلو دیدی؟ - آره، دیدمش.
آره. داشت با کمک گاومیشش کادوها رو پخش می‌کرد.
کل دیروز رو وقت گذاشتم و بردمش دمِ تک‌تکِ خونه‌هایی که تو لیستش بود.
بعد هم، درست موقع غروب آفتاب، بهم گفت:
«دو تا دختر به اسم مری و لورا می‌شناسی؟»
«مری و لورا اینگلز؟» گفتم: «معلومه که می‌شناسم.»
خلاصه، بابانوئل ازم خواست
که اگه می‌شه این کادوها رو خودم به دستتون برسونم.
ممنون.
بابا نوئل فکر کرد شاید یه جا لازم داشته باشی
تا اون گنجینه‌هایی که چشمت رو می‌گیره رو توش قایم کنی.
- ممنون. - مرسی.
نظرم عوض شد.
این بهترین کریسمس عمرمه.
ما هم یه سورپرایز مخصوص داریم.
اجازه بدید دوشیزه کارولین اینگلز رو معرفی کنم.
کارولین.
آخه این اسم گنده واسه این نیم‌وجبی زیادی نیست؟
فکر کنم همون «کری» صدات کنم.
مال من یه پنی توشه!
مال منم همین‌طور. می‌خوام برم باهاش آبنبات نعنایی بخرم.
همه‌چی ردیفه؟
اوهوم.
خواهرم پول گاوآهن رو برامون فرستاد.
ببین، انگار جادو واقعاً حقیقت داره.
لابد همین‌طوره.
♪ بشنو که فرشته‌ها آواز می‌خونن ♪
♪ شکوه و جلال برای پادشاهِ نوزاد ♪
♪ صلح روی زمین و رحمت بی‌پایان ♪
♪ آشتیِ خدا با گناهکارها ♪
♪ شاد باشید و همگی بپاخیزید ♪
♪ در پیروزیِ آسمانی سهیم بشید ♪
کریسمس مبارک.
♪ همراه با لشکر فرشته‌ها فریاد بزنید ♪
- کریسمس مبارک. - کریسمس مبارک.
♪ عیسی توی بیت‌لحم به دنیا اومد ♪
♪ بشنو که فرشته‌ها دارن آواز می‌خونن... ♪
ده تا انگشت دست، ده تا انگشت پا،
دو تا ریه‌ی سالم.
♪ ستایش نثار پادشاهِ تازه متولد شده ♪
اوه، پس حالشو ببر.
خب، خوبه که آدم بدونه.
وقت کریسمسه و همه‌مون هم سیرِ سیریم.
- راضیه؟ - آره، داره خر و پف می‌کنه.
- آره. - مگه چند تا خوردی؟
- از دستم در رفته. - کریسمسه دیگه.
بدجوری شاکیه.
عاشق تزییناتِ روی درخت کریسمسم.
خیلی قشنگ شدن.
یادته اون موقع که تو...
این بهترین شام کریسمسی بود که تا حالا خوردم.
باورش سخته. راه درازی رو اومدیم.
یه عالمه پاپ‌کورن دور آتیش داریم.
آره خب، بازم قراره بخوریم.
قراره باز بخوریم...
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.