« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
پدر عزیزم،
همش تو فکرت بودم؛ اینکه اگه اینجا بودی چقدر از آسمونش صفا می‌کردی.
بچگیام یادمه که پیشت می‌نشستم.
به ابرها زل می‌زدیم و خیال‌بافی می‌کردیم که چه رازهایی تو دلشون دارن.
خوشحال میشی اگه بدونی نوه‌هات اینجا دارن حسابی قد می‌کشن.
«و فاریا بهش داد...»
لورا عاشق دشت و کتاب خوندن شده.
«...باید گنج رو پس بگیره.»
ربطی به ما نداره، همه‌اش تاثیر خوبِ دوستِ جدیدشه.
مری هنرِ خیاطیِ مامان رو به ارث برده.
حالا دیگه به جای شکلات، کادو ازمون نخِ خیاطی می‌خواد.
کارولین اینجا خوشحاله.
کلی دوست و آشنا دور خودش جمع کرده.
ذرت‌ها دارن خوب و جون‌دار رشد می‌کنن.
اداره‌ی ثبت زمین هر لحظه ممکنه باز بشه،
و بالاخره تکلیف آینده‌مون اینجا روشن میشه.
از همه مهم‌تر اینکه، صاحب یه نوه دخترِ دیگه شدی.
اسمش رو گذاشتیم کری.
صحیح و سالمه و حرف نداره.
هر بار که بهش نگاه می‌کنم، قلبم از عشق لبریز میشه،
همون عشقی که می‌دونم تو به من داشتی
و به جورج.
بابت اون‌جوری که همه‌چی بینمون تموم شد، معذرت می‌خوام.
امیدوارم بتونی تو دلت منو ببخشی.
اگه نه هم که...
بدون که ما توی این دشت خوشحالیم،
توی خونه‌ی جدیدمون حالمون خوبه.
بابا.
ببین.
کجا دارن می‌رن؟
رئیس قبیله‌ها دارن جمع می‌شن.
آقای میچل گفت بالاخره آماده‌ان که معاهده رو امضا کنن.
بعدش چی می‌شه؟
کوچ می‌کنن به قلمروی سرخ‌پوست‌ها.
همه‌شون؟
حتی «عقابِ خوب»؟
بیاین دیگه. امروز ناهار خوش‌آمدگوییِ کشیش رو داریم.
بی‌صبرانه منتظرم همه‌ی شیرینی‌های مامانت رو لمبونم.
- همین الان صبحونه‌ت رو تموم کردی. - دوست دارم واسه جلوتر برنامه بریزم.
باشه.
تکون نخور. ور رفتن با «پوتیتو» دیگه بسه.
مطمئنی می‌خوای روز تولدت رو با لورا بگذرونی؟
تو که سرت شلوغه. اونم یه سورپرایز برام داره.
خیلی شیک و کله‌گنده شدی.
موافقم.
امشب جشن می‌گیریم...
هوم.
...وقتی همه‌چیز ردیف شد.
- عقاب خوب! بجنب! - یادت باشه چی بهت گفتیم.
چشم‌ و گوشت باز باشه. حواست به همه‌ی اتفاقای اطرافت باشه.
امروز عصر میام دنبالت.
باشه. در ضمن، اصلاً هم نرفتم سراغ کادوهایی که برام گرفتی.
باشه، فعلاً. موفق باشی.
شک ندارم یه نگاهی بهشون انداخته.
ها-شینـش رو هم که جا گذاشت. امون از این بچه. مو به مو کپیِ خودته.
استرس داری؟
نه. تا حالا کلی از این ترجمه‌ها انجام دادم.
رئیس‌ها به یکی مثل تو نیاز دارن،
یکی که دقیقاً بهشون بگه اون عوضیا چی دارن می‌گن.
بهت اعتماد دارن چون می‌شناسنت.
فقط می‌خوام مطمئن شم داریم راه درست رو می‌ریم.
تنها راهِ چاره همینه.
کاش این‌طوری نبود، ولی...
دیگه کارمون به اینجا کشیده.
آره، وضعیت همینه.
اون چه صداییه؟
صدای طبل؛ داره به مردا خبر می‌ده که برای شورا جمع بشن.
اگه رئیس‌ها امضا کنن، تو مجبوری بری؟
اگه امضا نکنن چی؟ اونوقت ما باید بریم؟
نمی‌دونم.
خیله‌خب، دیگه انقدر سوال نپرس.
امروز تولد «گود ایگل»ـه.
- لورا، چرا نقشه رو بهش نمی‌گی؟ - نقشه رو بهم بگو.
یه کاری هست که باید انجام بدیم.
چه کاری؟
باید این نامه رو پست کنیم.
یالا، بزن بریم!
اینگلز!
شنیدی؟
این همون چیزیه که همه‌مون منتظرش بودیم.
می‌خوای با من بیای و شاهد رقم خوردن تاریخ باشی؟
بریم شورا؟
فکر نمی‌کردم حضور واسه عموم آزاد باشه.
خب، آینده ما هم هست، درست به اندازه اونا.
بی‌خیال. معامله تموم شده.
الآن دیگه همه‌ش فیلمه.
راه زیادی نیست، قبل از اینکه کشیش دعاشو تموم کنه برمی‌گردیم.
قول می‌دم.
تاریخ داره جلوی چشم‌مون رقم می‌خوره.
یه کم از اون پای میوه واسم نگه دار.
ایول، روحیه یعنی این، اینگلز.
پس فقط خودمونیم.
واسه یه ناهار خیرمقدم، زیاد تحویل‌مون نگرفتن.
آره، واقعاً.
مارگارت.
کمکی از دستم برمیاد؟
کارولین. جِما منو گذاشت مسئول اینجا.
قول داده بود همه‌چی رو ردیف کنه، اما اینجا هیچی نیست.
نه میزی هست، نه صندلی‌ای، نه بشقابی و نه لیوانی.
مگه قرار نبود بشقاب و لیوان‌های خودمون رو بیاریم؟
نمی‌دونم. بهش گفتم تو این‌جور کارا زیاد مهارتی ندارم،
ولی اون گفت باید خودمو نشون بدم و حتماً اون‌قدر باهوش هستم،
ولی اصلاً این‌طور نیست.
من باهوش نیستم.
خیله خب، اشکالی نداره. یه فکری براش می‌کنیم.
خانوم‌ها.
اه، بیاید... بیاید نیمکتای کلیسا رو برای نشستن بیاریم بیرون.
و، ام، سارا،
برو تا آسیاب و بهشون بگو چند تا تخته چوب برای میز بیارن.
از خرک‌ها هم به عنوان پایه استفاده می‌کنیم.
می‌تونی بری ببینی دوشیزه هندرسون چیزی برای رومیزی و گلدون داره یا نه؟
باشه مامان.
- بیاید اون نیمکت‌ها رو بیاریم. - بله خانوم.
سلام.
سلام آقای هنری. می‌خوام این نامه رو پست کنم.
بسیار خب.
و این‌که می‌خواستم بپرسم نامه‌ای برای «گود ایگل میچل» دارین یا نه،
آخه امروز تولدشه.
در واقع،
فکر کنم همین امروز صبح یه چیزی رسید.
بازش کن.
این یه نقشه گنجه.
کنت مونت کریستو لابد گنجشو توی «ایندیپندنس» قایم کرده.
کجا گفته باید بریم؟
ما اینجاییم، و اولین گنج هم اینجاست.
اون هتل جادسونه.
زود باش دیگه!
ممنون، آقای هنری.
خوشحالم می‌بینمت.
از دیدنت خوشحالم.
اصلاً فکر نمی‌کردم اینجا ببینمت.
گفتم بیام یه ادای احترامی بکنم.
حالم بد می‌شه می‌بینم آدمای حسابی این‌قدر ضرر می‌کنن.
ایلای می‌گه معامله‌ی خوبیه،
واسه همه منصفانه‌ست.
خب، اون دیگه بستگی به این داره که تعریفت از انصاف چی باشه.
اینگلز!
می‌خوام با آیزاک گیبسون، مامور امور سرخ‌پوستا، آشنات کنم،
مردی که امیدواریم بتونه این هفت‌تا رئیس قبیله رو سر عقل بیاره،
همون هفت دسته‌ای که امروز اینجا جمع شدن.
مامور گیبسون، چارلز اینگلز یکی از بهترین مزرعه‌دارهای ماست.
یه زن خوشگل داره و سه تا دختر دسته‌گل،
و واقعاً عاشق این خاکه.
بهم بگو آقای اینگلز، چی باعث شد بیای سراغ این خاکی که این‌قدر براش سر و دست می‌شکونی؟
فکر کنم همون چیزی که بقیه رو کشونده.
آسمونِ باز، یه زندگیِ نو،
یه شروعِ تازه واسه خونواده‌م.
ولی چرا اینجا؟ چرا این یه تیکه زمینِ فسقلی توی کانزاس؟
چرا اومدی به جایی که این‌قدر از همه جا پرته؟
راستش رو بخوای، همه‌ش زیر سر یه اعلامیه بود.
همه‌جای دریاچه‌ی «پپین» دیدمشون.
بذار حدس بزنم. «زمینِ مجانی توی غرب»؟
«میلیون‌ها هکتار زمین»؟ «آبِ زلال و فراوون»؟
هوم.
یه همچین چیزایی.
خب، الان دیگه اینجاست. مهم هم همینه.
حالا دیگه همه‌مون اینجاییم.
کاملاً درسته.
آقایون.
آه.
آره، با اون میز. بعدش غذا رو می‌ذاریم روش.
نمی‌دونم چطوری این کار رو می‌کنه، همون‌طور که لبخند می‌زنه، کاری می‌کنه همه به حرفش گوش بدن.
- شاید جادوگری بلده. - مادرم جادوگر نیست.
- داره شوخی می‌کنه. - دارم می‌گم کارش خیلی درسته.
شاید تو هم اون قدرت رو پیدا کنی، قدرتِ افسون کردن.
عالیه!
ممنون. همه‌تون محشرید.
ای جان.
نمی‌خوابه. نمی‌خواد هیچ‌کدوم از اتفاقات رو از دست بده.
خب، مِری می‌تونه ببردش مغازه که خلوت‌تره.
کِی‌لب هم از تنهایی درمی‌آد.
برو. ناهارت رو برات کنار می‌ذاریم.
انگار می‌دونستم قراره این‌طوری بشه.
خانم هندرسون کجاست؟
اون... اون تو کلیساست.
سلام.
چته پسر؟ بلد نیستی با ترازو کار کنی؟
آخه چطور یه بچه‌ی...
خنگی مثل گاو رو می‌ذارن پشت پیشخون، اصلاً تو کتم نمی‌ره.
خب؟
پسر جون، من که قرار نیست جوون‌تر بشم؛ عجله کن.
از دیدنتون خوشحالم آقای کایند. بذارید کمکتون کنم.
- می‌شه ۱۵ سنت. - خب، به نظر درست نمیاد.
پنیر خیلی خوبیه.
مطمئنم داری اینو می‌بری برای ناهارِ جناب کشیش.
خیلی لطف می‌کنی. چیز دیگه‌ای هم می‌خوای اضافه کنم؟
فقط پنیر. بزن به حسابم.
- ممنون. - کیف می‌ده. از مغازه‌بازی خوشم میاد.
- تو دفتر حساب می‌نویسم. - باشه.
الان برمی‌گردم.
سلام، سلام.
- اوه! - ببخشید دیر کردم.
پسرِ سورنسون دستشو کرده بود تو لونه زنبور.
مجبور شدم هشت تا نیش رو از اون دست‌های نوچ و کوچیکش بکشم بیرون.
خوشبختانه بدنش جونی داره، زود خوب می‌شه.
خوشحالم که اینو می‌شنوم.
خانم سورنسون باید بهش برسه،
ولی به جای خودش بیسکویت و موم عسل فرستاده.
- اوه، می‌تونی بذاریشون اونجا. - باشه.
چیه؟
اگه فکر می‌کنی بقیه خبر ندارن که هفته‌ای دو بار با هم شام می‌خورید،
سخت در اشتباهی.
خب، این درست نیست.
هفته‌ای سه باره.
- بالاخره قراره باهاش ازدواج کنی یا نه؟ - لیسی!
هفته‌ای سه بار شام؟
تازه پیاده‌رویِ صبح‌های شنبه قبل از باز شدن مغازه چی؟
- هوم. - آره، اونم خبر دارم.
ما دربارش حرف نزدیم.
فکر کنم به بن‌بست خوردیم.
یا شایدم اون گیر کرده. نمی‌دونم.
درباره هر چیزی زیر این آسمون حرف می‌زنیم، ولی اون اصلاً حرفی از آینده وسط نمی‌کشه.
شاید بهتره تو ازش بپرسی.
چرا؟
خیلی عجیبه؟ بهت بر خورد؟
فقط فکر می‌کردم تو به ازدواج اعتقادی نداری.
نه، واسه بقیه بهش اعتقاد دارم.
- من سهمِ خودمو قبلاً داشتم. - من تا جایی که می‌تونستم رک و راست بودم.
مطمئنی؟
اگه حرفِ دلتو نزنی، زندگی از دستت در میره.
اگه اینجا یه چیز یاد گرفته باشم، دقیقاً همینه.
من میرم یکم دیگه آب بیارم.
...و حتی بیشتر از اون.
اوه...
باید توی گنج من شریک بشی، موسیو مورل.
می‌خوای از اینجا پاشی بری؟
آقاجون می‌گه لازم نیست جابه‌جا بشیم.
می‌تونیم مثل لویی، پسرعموم، تو مزرعه بمونیم،
ولی بقیه خونواده‌م باید برن.
و دلم براشون یه ذره می‌شه.
وقتی از بیگ‌ وودز اومدم اینجا،
خیلی دلم واسه پدربزرگ و مادربزرگ و کل فامیل تنگ شده بود.
احساس می‌کردم دارم از وسط دو نیم می‌شم.
الان دیگه نمی‌تونم به برگشتن فکر کنم.
اما موندن اینجا بدون تو رو هم نمی‌تونم تصور کنم.
تصمیمش با من نیست.
شرمنده‌ام.
امروز تولدته،
و فقط باید از چیزای باحال حرف بزنیم.
خب، بعدش کجا؟
توی کوچه.
اون کیه؟
دیدم داشت با اسب می‌اومد تو.
اسمش جوزف پونی‌-نو-پاشه‌ست؛ بهش می‌گن حاکم جو.
چرا حاکم؟ چرا نمی‌گن رئیس؟
می‌گن این لقب رو واسه این انتخاب کرده
که مامورای دولتی فکر کنن آدم منطقیه.
شنیدم باهوش‌ترین آدمِ این جمعِ.
این حکم، اجازه اخراجِ...
...قبیله اوسیجِ بزرگ و کوچک رو از کانزاس صادر می‌کنه.
...به یه خونه‌ی جدید و دائمی توی قلمروی سرخپوست‌ها.
زمین‌های کانزاس هر جریب یک دلار و بیست و پنج سنت خریداری می‌شه.
اون پول‌ها بعدش خرج تامین سهم‌های اختصاصی برای همه‌ی اوسیج‌ها می‌شه،
توی زمین‌هایی که قبلاً دست چروکی‌ها بود.
داشتن زمین خصوصی باعث می‌شه پیشرفت کنید.
کار بدنی، اگه درست توی مسیر کشاورزی باشه،
آینده‌ی خانواده‌هاتون رو می‌سازه.
ما جنگجوییم! نه کشاورز!
بدون شکار بوفالو، از گشنگی می‌میریم.
بشین پسرعمو. بذار حرفش رو بزنه.
حرفاش همش دروغه. اونا قول دادن ازمون محافظت کنن،
اما با این حال اجازه می‌دن هر روز تعداد بیشتری از این آدم‌ها زمین‌هامون رو غصب کنن.
بشین.
ادامه می‌دیم.
کلاً زیر و رو شده.
- الان فقط لنگ مهمونِ ویژه‌ایم. - آره.
کارولین، تو جونم رو نجات دادی.
اوه، لوس نشو.
نه، جدی می‌گم.
اون رفتاری که جما با خانم هندرسون داشت اصلاً درست نبود.
باید یه چیزی می‌گفتم، اما خیلی زمان گذشت،
فرصت رو از دست دادم و هیچی نگفتم.
منو ببخش.
- اوه خدای من. - هوم.
واقعاً سنگ تموم گذاشتید.
می‌خواستم مطمئن بشم که یه خوش‌آمدگویی درست و حسابی نصیبت می‌شه.
متأسفانه روزمون زیاد خوب شروع نشد،
ولی کارولین اینگلز به دادمون رسید.
همه‌اش کارِ اونه.
مطمئنم همه دست‌به‌دستِ هم دادن.
- همین‌طوره. - ممم.
خب،
واقعاً معرکه‌ست.
بیا یه بشقاب برداریم، بعداً سیر تا پیاز خودتو واسم تعریف کن.
- چقدر آب‌نبات اینجاست؟ - بازش کن.
هر وقت لبِ رودخونه بازی می‌کنیم، می‌بینم که داری سنگ‌ریزه جمع می‌کنی.
از اون گِردا و براق‌ها خوشت می‌آد.
واسه همین بعد از اینکه برفا آب شدن، افتادم دنبال قشنگ‌ترین سنگ‌ریزه‌ها
و واسه‌ت جمعشون کردم.
خوشت نیومد؟
چرا، خوشم اومد.
یه گنج دیگه هم هست، یه گنجِ بهتر. می‌تونیم بریم سراغ اون.
بیا اول بریم یه جای دیگه.
همه چی ردیفه؟
پدر و مادرم چند وقته بدهکارن؟
امیلی و ساموئل می‌دونن که اونا خوش‌حسابن، فقط باید محصولشون برسه به بازار.
خواهشاً به امیلی نگو که گذاشتم (دفتر رو) ببینی.
- بابتِ چی بود؟ - چیزای معمولی.
تخم‌مرغ، شمع، نخ واسه گلدوزیات...
همه بدهکارن، مری. خودت که دفتر رو دیدی.
میدونم.
آخه...
بابا می‌گفت همه‌چی ردیفه، حتی وقتی ازش پرسیدم.
بهم دروغ گفت.
ننه بابات واسه زنده موندن زیر بار قرض رفتن،
تا شماها رو دور هم نگه دارن.
اونا دوستت دارن.
فقط می‌خوان هواتو داشته باشن.
کاش منم همچین خانواده‌ای داشتم.
تو امیلی رو داری.
میدونم.
و تورو دارم.
برات غذا کشیدم، کالب.
واسه تو هم همینطور، مری.
- دستت درد نکنه. - اوهوم.
نترس‌از‌پونی‌ها،
رئیس طایفه‌ی تپه‌های بزرگ، بلند میشی و پر رو به دست بگیری؟
اینجا همون خاکیه که پدرانمون توش جون دادن.
اینجا همون جائیه که دفن شدن. یه روز، دوباره باهاشون روبرو میشیم.
اونا یه سوال ساده ازمون می‌پرسن.
چه آینده‌ای واسه بچه‌هامون باقی گذاشتیم؟
آیا رسم و رسومی که پدربزرگ‌هامون بهمون دادن رو زنده نگه داشتیم
تا اونا ادامه بدنش؟
وقتی با پدرم روبرو بشم، جوابم اینه.
انگار اون معامله اونقدرا هم منصفانه نبود.
چه خبره؟
کجا داره می‌ره؟ چه خبره؟!
«جما» کلی از این شهر واسم تعریف کرده،
بیشتر هم از کارهای خودش گفته.
یه حسی بهم می‌گه یه چیزایی رو قلم انداخته. مثلاً اینکه کی اینجا کاره‌ست.
- مثل خودت. - اوه، من کاره‌ای نیستم.
خیلی بعید می‌دونم. زن‌های اینجا مشخصه که روت حساب می‌کنن.
خب، بگو ببینم چه نقشه‌ای واسه این شهر داری.
- نقشه من؟ - آره.
جایی که مزد زحمت آدم رو بدن.
جایی که هر کسی بتونه همونی بشه که تقدیرشه.
جایی که بچه‌ها بتونن درس بخونن،
درست مثل همون شهرایی که ول کردیم و اومدیم.
تحصیلات واست مهمه‌.
من معلم بودم.
دیدم که چطور دنیا رو واسه بچه‌ها زیر و رو می‌کنه.
عاشقش بودم.
ببین چی می‌گم. من این کلیسا رو فقط یکشنبه‌ها لازم دارم.
بقیه روزای هفته، این چهاردیواری می‌تونه مال تو باشه.
اوه، نه. نمی‌تونم. در شأن یه زن متأهل نیست که درس بده.
اینجا غربه، خانم اینگلز. قوانین قدیمی اینجا دیگه به کار نمیاد.
هی اسکات. تو که نزدیک اردوگاه «اوسیج» زندگی می‌کنی.
کارشون تموم شد؟
به این زودیا نه. وقتی داشتم رد می‌شدم، همه‌چی شیر تو شیر بود.
منظورت چیه؟
یکی از رئیس‌ها گذاشت رفت، حاضر نشد امضا کنه.
راهمو کج کردم که بهشون بر نخورم.
چی گفتی؟
حالا چی میشه؟
یکم بهش فضا می‌دم،
بعدش سعی می‌کنم اوضاع رو دوباره ردیف کنم.
- و اون وقت قراره چجوری بشه؟ - مطمئن نیستم.
میچل، منو ببر پیش اون رئیس قبیله.
باید بفهمه اگه امروز تمومش نکنه،
ارتش با کمال میل هفته دیگه کارو یه سره می‌کنه.
- داری از جنگ حرف می‌زنی؟ - دارم از عقل و منطق حرف می‌زنم.
قرار بود همه‌اش یه فرمالیته‌ی ساده باشه.
چیزی به اسم فرمالیته وجود نداره
وقتی پای آینده‌ی یه ملت وسط باشه.
پای آینده‌ی خودت هم در میونه، اینگالز.
اینجا خونه‌شونه. خودشون حق دارن تصمیم بگیرن که بمونن یا برن.
نه تو، نه من.
نه راه‌آهن.
- اونجا چه خبره؟ - هیچ خبرِ خوشی نیست.
همه‌اش حرف از اسلحه و مهماته.
- لازم نیست پیازداغشو زیاد کنی. - بهت اطمینان می‌دم که قصدش این نیست.
من می‌فهمم ترس تو چهره‌ی مردها چه شکلیه، و دارم تو اون صورت‌ها می‌بینمش.
حق با اونه. بدجوری دنبال شر می‌گردن.
جناب کشیش، چند کلمه حرف از طرف شما حتماً به این حرفا خاتمه میده.
خانم‌ها و آقایان،
ممنون از استقبال گرمتون.
فقط یه روزه که اینجام، اما پی و اساسی رو دیدم که...
این شهر روی اون بنا شده.
مهربونی.
سخاوتمندی.
شیرینی‌های زنجبیلی و کابلرهای تمشک.
اما در مورد یه پایه‌ی دیگه هم شنیدم که روش ایستادیم.
ترس. ترس یه پیِ سست و لرزونه.
حسن نیت رو تیره و تار می‌کنه، همون‌طوری که جوهر آبِ چشمه رو سیاه می‌کنه.
می‌دونم که در حال حاضر ابهامات و شک و تردیدهای زیادی وجود داره،
و ازتون التماس می‌کنم که با فضیلتِ خویشتن‌داری باهاش روبرو بشید.
و، خب، این در مورد اون کابلرها هم صدق می‌کنه.
با تمام احترام، جناب کشیش.
تو هیچ کوفتی از ایندیپندنس حالیت نیست.
موعظه‌هات رو بذار واسه یکشنبه‌ها. کارای شهر رو بسپار به ما.
حتی یادم نمیاد چی منو به این خراب‌شده کشوند.
وقتی جنگ تموم شد،
شروع کردم به فرار کردن...
...واسه سال‌ها.
تا اینکه یه روز، همین‌جا بیدار شدم.
خیلی قشنگ بود.
می‌دونستم مال من نیست، اما عاشقش بودم.
واسه همین از فرار دست کشیدم.
بعد از اینکه دخترِ میچل فوت کرد، کل شب رو پیشش بیدار می‌موندم.
هیچی نمی‌گفتیم. فقط به ستاره‌ها زل می‌زدیم.
اگه من جای اوسیج‌ها بودم، عمراً این زمینو ول نمی‌کردم،
حتی یه وجبش رو.
بعید می‌دونم تو این موقعیت چاره‌ی دیگه‌ای داشته باشن.
نه، ندارن.
منظورم اینه که، چاره‌ی واقعی ندارن.
باید با همین وضعیت کنار بیایم.
جولیا عاشق خرمالو بود.
اونقدر می‌خورد که حالش بد می‌شد.
حتی وقتی مامان بهش هشدار می‌داد، باز نمی‌تونست جلوی خودشو بگیره.
جولیا تابستون از پیشمون رفت.
اون پاییز، درختای نزدیک خونه‌مون هیچ میوه‌ای ندادن.
فکر کنم اونا هم مثل من دلشون براش تنگ شده بود.
اما بعدش این یکی رو دیدم.
این یکی به اندازه‌ی ده تا درخت خرمالو داشت.
و فهمیدم این یه نشونه از طرف جولیاست،
که یعنی همیشه با منه.
واسه همینه که سنگ جمع می‌کنی.
اینا واسه جولیاست.
اون بهترین دوستم بود.
می‌خوای کمک کنی؟
می‌تونیم با هم حرف بزنیم؟ بدون بقیه؟
می‌دونم انگلیسی بلدی.
پدر شون‌میکر می‌گفت تو یکی از باهوش‌ترین شاگردایی بودی که تا حالا داشته.
هیچ‌وقت با زبونِ جماعتِ دروغگو وارد معامله نشو.
آره، اعتماد کردن بهشون سخته.
ولی اگه امضا نکنی،
جفتمون می‌دونیم تهش چی می‌شه.
اگه هم امضا کنیم، باید منتظر چی باشیم؟
بازم وعده‌های توخالی؟
سیاست‌هایی که فقط به نفع سیاستمدارها و راه‌آهنه؟
سیاست‌هایی که همه‌مون رو می‌کنه کشاورز، که تو خاک سگ‌دو بزنیم،
هر خونواده تک و تنها رو یه وجب زمین خودش؟
- ولی اون زمین مالِ خودمون می‌شه. - منظورت از «خودمون» کیه؟
شنیدم تو هم از اونایی هستی که قصد موندن دارن.
من هنوز یه اوسیجم.
و امیدوارم تا الان دیگه فهمیده باشی
که من اینجام تا کمکت کنم هر چی از این معامله می‌خوای رو بگیری.
تو اصلاً نمی‌دونی اون چیه.
خب بهم بگو.
عزت و شرفمون.
اگه بتونم کمکت کنم اونو حفظ کنی،
امضا می‌کنی؟
رهبرهای ما دو تا اصلاحیه می‌خوان.
اول اینکه، باید به اوسیج‌ها اجازه داده بشه
که خارج از مرزهای قلمرو جدیدشون بوفالو شکار کنن.
و دومی؟
این زمینِ جدید نباید به صورت قطعه‌بندیِ تکی واگذار بشه.
باید به صورت اشتراکی در اختیار کلِ اوسیج باشه.
به عنوان یه ایل، به عنوان یه ملت.
مذاکرات تمومه.
ما یه زمانی بزرگ‌ترین و قدرتمندترین ملتِ این قاره بودیم.
اما عهدنامه پشتِ عهدنامه، زمین‌هامون رو کوچیک کرد و از تعدادمون کم کرد،
ولی غرورمون رو نه.
آقای گیبسون،
مردم اوسیج باید با هم متحد بمونن...
... به‌خاطر آینده‌ی بچه‌هامون.
من اجازه و صلاحیتِ اعمال این تغییرات رو ندارم.
فکر نمی‌کنم این‌طور باشه که می‌گی.
کارولین! کجا داری می‌ری؟
راسل کایند اون بساطِ ناله و شکایتش رو برده تو هتل.
می‌دونم.
همین الان از دکتر تَن خواستم بره دنبالِ ایلای. اون می‌دونه چطوری جلوی این بساط رو بگیره.
- من اینجا منتظر نمی‌مونم ببینم چی می‌شه. - مامان؟
چه خبر شده؟
می‌خوام برم نذارم چندتا مرد یه حماقتِ بزرگ بکنن.
- اونا به حرفِ یه زن گوش نمی‌دن. - حالا می‌بینیم.
اوسیج‌ها احمق نیستن. خوب می‌دونن که امضا نکردن یعنی چی.
اگه بهمون حمله کنن، این شهر هیچ دفاعی نداره.
عینِ آب خوردن همه‌مون رو نفله می‌کنن.
من می‌گم هرچی اسلحه و مهمات داریم جمع کنیم و خودمون بهشون حمله کنیم،
اونم در اسرع وقت.
توی اون دهکده کلی بچه هست.
- خانواده هست. - پس تکلیفِ بچه‌ها و خانواده‌های خودمون چی می‌شه؟
خانواده‌ی خودت چی؟
می‌شنوی صدای طبل‌ها دوباره شروع شده؟ این یعنی جنگ!
همه‌اش چرت و پرته. اصلاً نمی‌فهمی معنیش چیه.
خانم اینگلز، بی‌خیال دیگه.
باید بهشون نشون بدیم که نمی‌تونن بهمون زور بگن.
اصلاً بهش محل نده.
اون بدجوری غرق این بازی شده.
منم اون‌قدری وارد ماجرا شدم که بدونم اونا آدمای خوبین،
دارن سعی می‌کنن یه زندگی و آینده واسه خودشون بسازن، دقیقاً مثل تو.
اونا اصلاً شبیه من نیستن.
منم با همین فکر و خیال‌ها اومدم اینجا.
فکر می‌کردم خیلی از دنیا حالیمه، ولی اشتباه می‌کردم.
تو هم داری اشتباه می‌کنی.
اگه این شهر رو بکشونی به جنگ، خون تک‌تک‌شون گردن توئه.
- من جنگ نمی‌خوام. - این جنگ نیست.
این دفاع از خوده.
حالا هر کی یه ذره جربزه داره، اسلحه‌شو برداره و بیاد دنبال من.
تموم شد.
امضا کردن.
دولت با شرایطشون موافقت کرد. اوسیج‌ها دارن زمین رو می‌فروشن.
ممنون. واسه همینم اینجام.
آخرین گنج همین‌جاست.
اشکالی نداره. لازم نیست تمومش کنیم.
دلم می‌خواد. تولدمه.
«عقاب خوبِ عزیز، تولدت مبارک.»
«تا حالا کسی رو به باهوشی، باحالی یا شجاعتِ تو ندیدم.»
«ای کاش می‌تونستم بیشتر شبیه تو باشم.»
"و امیدوارم بتونیم برای همیشه صمیمی‌ترین رفیقای هم بمونیم."
تو که رفیقِ صمیمیت رو داری. اصلاً نباید می‌پرسیدم.
خب می‌تونم یکی دیگه هم داشته باشم.
جولیا براش فرقی نمی‌کنه.
خب،
اون سورپرایزه چی بود؟
خب، من و لورا...
...دنبال گنج گشتیم.
به نظر کارِ خیلی پُردَردسری می‌آد.
قرارداد رو امضا کردن، مامان؟
آره، کردن.
حالا چی می‌شه؟
نمی‌دونم، ولی یه تغییراتی تو راهه.
کاش می‌شد همه‌مون همین‌جا پیش هم بمونیم.
کاش هیچ‌کی مجبور نبود بره.
می‌دونی «اوسیج‌ها» از کجا اومدن؟
اجدادِ وا-ژا-ژه ما
از دنیای بالا و ستاره‌ها به زمین اومدن.
وقتی فرود اومدن، با هم به دنبال یه خونه گشتن.
حتی وقتی یکی پیدا کردن،
اتفاقاتی افتاد که باعث شد به یه جای جدید نقل مکان کنن.
همیشه چیزای بیشتری واسه دیدن، یاد گرفتن و حس کردن وجود داشت.
ما اون خاطرات رو در درونِ خودمون داریم.
واسه همینه که داستان تعریف می‌کنیم،
تا یادمون نره که رفتن و تغییر کردن...
ما رو به درک «وا-کون-تاه» نزدیک‌تر می‌کنه...
همون راز بزرگ.
دلم می‌خواست باور کنم که همه چی داره عادلانه پیش میره،
که هر کسی به چیزی که می‌خواست می‌رسید.
چون فقط داشتم به خونواده‌ی خودم فکر می‌کردم،
به زندگی‌ای که می‌خواستم اونا داشته باشن.
خودم رو به اون راه زدم که حقیقت رو نبینم،
و بابت این موضوع، متاسفم.
چی گفت؟
میگه...
«امیدوارم فردا گوش بدی.»
«سپیده‌دم،
صدای آواز عزای قوم ما رو می‌شنوی.»
«ما به درگاه «وا-کون-تاه» دعا می‌کنیم که به حال ما رحم کنه.»
«ترک کردن این سرزمین یعنی
اجدادمون، تاریخمون و بخشی از وجودمون رو پشت سر بذاریم.»
♪ اون وقت بهت می‌گم عزیزم، ♪
♪ از تموم عشقی که این همه سال تو دلم نگه داشتم، ♪
♪ اگه فقط دمِ غروب بیای به دیدنم، ♪
♪ وقتی صدای اولین مرغِ حق رو شنیدی ♪
همه‌ی اون تراکت‌ها کارِ راه‌آهن بود، مگه نه؟
شما ما رو بازیچه کردین
تا اوسیج‌ها رو به زور بندازین بیرون.
کمپانی واسه آینده‌ی ما یه نقشه‌هایی داره،
یه نقشه‌ی عالی، پر از ثروت و پیشرفت.
اینگلز، تو هم بخشی از همون نقشه‌ای.
شاکر باش.
حاضری بریم خونه؟
- ممنون. - هی، این بساط چیه دیگه؟
خب، گفتم شام امشب باید یه فرقی با بقیه شبا داشته باشه.
کنار تو هر شامی صفا داره.
خب،
راستش جرج، یه مدتیه داریم همین‌طوری سر می‌کنیم،
و با اینکه از شبایی که با همیم لذت می‌برم، ولی ما...
نمی‌تونیم تا ابد همین‌طوری ادامه بدیم.
خب؟
می‌دونم قبل اینکه بیای اینجا، واسه خودت زندگیِ دیگه‌ای داشتی.
اما، خیلی دلم می‌خواد توی این زندگی‌ای که الان داری، یه جایی داشته باشم...
یا توی زندگی‌ای که قراره در آینده داشته باشی...
البته اگه منو بخوای.
خب، من... امیدوارم پیش خودت نگی چقدر پررو و بی‌حیام،
ولی خب بعضی وقتا واقعاً همین‌جوریم.
من باهات
زیاد صادق نبودم.
من هنوز متأهلم،
البته فقط روی کاغذ.
شرمنده‌تم.
باید زودتر می‌گفتم.
آره، واقعاً باید می‌گفتی.
گنج‌یابی چطور بود؟
فکر کنم ارزشش رو داشت.
- به نظر خوشحال می‌رسید. - خوبه.
تو هیچ‌وقت واسه من همچین کار قشنگی نکردی.
شاید تولد بعدی این کارو کردم.
یه چیزی تو مایه‌های آلیس در سرزمین عجایب؟
شاید یه مهمونی چای؟
روزت چطور بود؟
گیج‌کننده.
منظورت چیه؟
فردا صبح برات تعریف می‌کنم.
شنیدم «راسل کیند» رو مثل یه علف هرزِ کنده شده مچاله کردی.
نه دقیقاً.
ولی شاید یه ذره.
حیف شد که ندیدم.
تمام مدتی که داشتیم از «ویسکانسین» می‌اومدیم،
همه‌اش تو این فکر بودم که اینجا قراره به چی تبدیل بشیم،
چه جور آدمایی بشیم.
حالا دیگه به سختی می‌تونم اون آدمایی که بودیم رو تصور کنم.
اصلاً نمی‌تونم تصور کنم که اینجا نباشیم.
این خوبه؟
این همون چیزیه که می‌خواستیم، مگه نه؟
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.