« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.
سه، دو، یک.
- نه، بذار من انجامش بدم! - نه، بذار من برم.
فکر کنم این‌بار سریع‌تر بود.
اونقدری سریع هست که برنده شیم؟
بستگی داره رقیب‌مون کی باشه.
مامان و بابا چقدر به خانم هندرسون بدهکار بودن؟
- شش دلار؟ - شش دلار و سی سنت.
من مسابقه‌ی تیرکمون و حلقه‌اندازی رو می‌برم.
اون می‌شه ده سنت.
تو هم مسابقه‌ی گلدوزی و انشا رو می‌بری.
اون یکی یه دلارِ کامل جایزه داره.
همه‌ی بدهی رو صاف نمی‌کنه، ولی خب یه بخشی‌شو پوشش می‌ده.
هیس.
نمی‌خوام بفهمن که ما خبر داریم.
- می‌خوام پولو ببرم و سورپرایزشون کنم. - باشه، حله.
- باز داری با ذرت‌هات حال می‌کنی؟ - آره، همینه.
سال دیگه دو برابر می‌کاریم و یه گاو شیرده می‌خریم.
و می‌زنیم تو کارِ ساختن یه خونه‌ی بزرگتر...
از اونایی که اتاق‌خواب داشته باشه.
قسط‌های وام همین روزاست که از راه برسن.
محصولات که برسه، زمستون هم بیشتر می‌رم پیِ شکار و تله‌گذاری.
کلی پوست واسه فروختن خواهیم داشت. رویاهای گنده داشته باش.
وقتایی رویاهای گنده می‌بافم که قسطِ اون وامِ کوفتی هر ماه سر وقت جور شه.
- نظرت چیه یه خونه‌ی بزرگتر داشته باشیم؟ - آره، پایه‌م.
ما یه نیم‌طبقه واسه خواب می‌خوایم.
- یه کتابخونه هم برای گنج‌هامون. - یه اتاق نشیمن و یه اجاق هم می‌خوایم.
ضرر نداره آدم بدونه چی می‌خواد.
رویاهات باید به بزرگی آسمون باشه. بعدش واسه رسیدن بهشون نقشه بکش.
فعلاً تنها رویای من روز بنیان‌گذاره.
نقشه‌مون اینه که پاپ‌کورن لمبونیم و تو جشن برقصیم.
نقشه‌ی ردیفیه.
دلم می‌خواد برقصم.
ایندیپندنس شهریه که اسمش رو از یه سبک زندگی گرفته.
خانواده‌هایی که اومدن اینجا، دنبال آزادی بودن
و یه شروع دوباره تو یه جای جدید.
می‌بینی؟ من شیرینی پخت تو رو به همه چی ترجیح میدم.
نمی‌دونستم پیانو هم بلدی بزنی، آقای اسکات.
سال‌ها واسش وقت گذاشتم.
تو این غرب وحشی، من خوراکم آهنگای جدیده. درخواستی چیزی داری؟
قرعه‌کشی و پاپ‌کورن و لیموناد به راهه. زود باش!
عجب احمقی‌ام، فکر کردم قراره یه روز خانوادگی باشه.
سخته آدم بخواد با لیموناد رقابت کنه.
حرفت حقه. از دیدن هردوتون خوشحال شدم.
هوم.
شنیدم طایفه اوسیج هفته دیگه می‌زنن به جاده.
آره، بیشترشون.
تو هم باهاشون میری؟
- هنوز تصمیمی نگرفتیم. - نه.
شنیدیم مدرسه‌ها از سپتامبر باز میشن.
خداروشکر. دخترا دیگه از درس دادن‌های من ذله شدن.
اوه.
- فکر می‌کردم داری درس می‌دی. - نمی‌دونم. آخه... بدجوری دستم بنده.
خانم‌ها و آقایانِ ایندی‌پندنس،
لطفاً یه لحظه به من توجه کنین.
بذارین اولین کسی باشم که به همه‌تون تبریک می‌گه...
...روز بنیان‌گذاران مبارک!
بزن بریم، اسکات!
بفرما، اینم از این.
مسابقه‌ی پرتاب حلقه دقیقاً همزمان با مسابقه‌ی دو با پای بسته‌ست.
- نمی‌تونی توی هر دوتاش شرکت کنی. - می‌تونم برم سراغ پرتاب حلقه.
اگه برنده شدم، پول جایزه‌مو می‌دم به تو.
- بهش گفتی؟ - دهنش قرصه، چیزی به کسی نمی‌گه.
- ما احتیاجی به کمک نداریم. - چرا، اتفاقاً لازم داریم.
اگه موندنی شدیم، می‌تونی بهم یاد بدی چطور تاج گل درست کنم.
اون‌وقت با هم بی‌حساب می‌شیم.
منصفانه‌ست.
آقا‌جونم می‌گه رویاهات باید به بزرگی آسمون باشه، بعدش واسه رسیدن بهشون نقشه بکش.
پس بریم تو کارش.
و هیچ‌کی نمی‌دونه کجا غیبش زده؟
مثل اینکه از دکتر بلیک توی اِلک‌سیتی خواسته که مریض‌هاشو قبول کنه،
و بعدشم جوری غیب شده که انگار اصلاً وجود نداشته.
- از اون موقع دیگه خبری ازش نیست. - اوم-هوم.
شاید برگشته پیش زنش.
- آخه واسه چی باید... - یا شایدم رفته که طلاقش بده.
پنجاه-پنجاهه. حداقل الان دیگه می‌دونی جریان چیه.
می‌دونی چیه؟ هیچی نمی‌دونم، جز اینکه اون آدمِ روراستی نبود.
من اگه جای تو بودم به این زودیا بی‌خیالش نمی‌شدم.
- از کی تا حالا خوش‌بین شدی؟ - اِ...
- من خوش‌بین نیستم. - آره جون خودت.
فقط وقتی یه دختر عاشق رو می‌بینم، زود می‌فهمم داستان چیه.
کی اصلاً حرف از عشق زد؟
اوه، چیزی واسه‌مون نمونده.
می‌خوای بری چند تا تیر تو تنِ این بشکه خالی کنی؟
همیشه وقتی یه چیزی رو سوراخ‌سوراخ می‌کنم حالم خیلی بهتر میشه.
نه، نه ممنون.
چه رمانتیک.
اجازه میدی یه لحظه قرضش بگیرم؟
برو. من بقیه‌ش رو اینجا تموم می‌کنم.
چرا بهش گفتی هنوز تصمیم نگرفتیم؟
چون واقعاً هنوز نگرفتیم.
خودت گفتی نمی‌خوای از هر چی که اینجا با بدبختی ساختیم دست بکشی،
پس چی عوض شد؟
حس کردم موقع امضا کردن، یه کار مفیدی انجام دادم.
دلم می‌خواد همین کار رو ادامه بدم. ترجمه، مذاکره، حواسم به آینده‌مون باشه.
پدرت اصلاً خوشش نمیاد، اونم بعد از اون همه جونی که واسه این خونه کندی.
برام مهم نیست بابام چی دوست داره.
یه وقتی تکلیف زمین رو هوا بود یه بحثی بود، ولی الان دیگه معامله تموم شده.
می‌ترسم دیگه اینجا جامون نباشه. امنیت نداریم.
- تو زمین خودمون؟ - اونا این‌طوری بهش نگاه نمی‌کنن.
لوئیس گفت خونه و مزرعه رو می‌خره.
شاید شروعِ دوباره واسه همه‌مون بهترین کار باشه.
واسه همه‌مون.
پس یعنی همین‌جوری می‌خوای جولیا رو اینجا ول کنی.
اون همیشه یادش با ماست.
- روز بنیان‌گذار به همگی مبارک. - مبارک باشه.
- گفتی پول می‌رسه. - از طرف بابامه.
اون اسم «کری» رو تو انجیل نوشت.
چی؟
آقای گستفسون سکته کرده.
- وای نه. - زنده‌ست. هنوز داره دوره‌ی نقاهت رو می‌گذرونه.
زنش می‌گه به محض اینکه پسرشون بیاد کمک، می‌تونن قسط‌ها رو بدن،
اما اون موقع خیلی بعد از فصل برداشته.
- تا یه سال بی‌پول می‌مونیم؟ - دست‌کم.
دخترا لباس و کفش نو می‌خوان، کتاب واسه مدرسه لازم دارن.
همین الانشم آرد ذرت و آرد و لوبیامون ته کشیده.
تا خرخره هم تو قرضیم.
از اینکه یه آدم مریض رو از خونه‌ش بندازم بیرون بدم میاد،
اما می‌تونیم خونه رو پس بگیریم و دنبال یه خریدار جدید باشیم.
باید برگردم تا تکلیف کارها رو روشن کنم.
حتی اگه واسه سفر پول داشتیم، من... من نمی‌تونم اینجا تنها بمونم، چارلز.
باید اون شغل معلمی رو بگیرم.
پس کری چی؟
یه نفر رو پیدا می‌کنم که مراقبش باشه. یا با خودم می‌برمش.
این شهر داره مثل علف هرز بزرگ می‌شه.
تا قبل از اینکه برف بیاد، به نجارای درست‌وحسابی احتیاج پیدا می‌کنن.
الی جیمز هر وقت دهنشو وا می‌کنه، همه‌اش ورِ اون راه‌آهن رو می‌زنه.
حتماً اونجا کار و کاسبی پیدا می‌شه.
بالاخره یه چیزی جور می‌شه.
بلندپرواز باش.
آماده، به جای خود،
رو!
بدو، بدو، بدو!
- ایول داری! - بجنب!
برنده‌مون مشخص شد!
ماشالا!
خیله‌خب، بریم.
- دمتون گرم دخترا. - راه بیفتین!
باید بابای خوبی بوده باشی.
تلاشمو کردم.
شانس آوردن که تو رو داشتن.
خیله‌خب، لوس‌بازی دیگه بسه.
باید برم داوریِ مسابقه تیرکمون.
هر دوتاتون همزمان بکشین.
نه، با هم بکشین. دارین جدا جدا می‌کشین.
خب، حالا سمت چپ رو نگه دار. و سمت راست...
خب، شد... شد... اوه!
عجب روز معرکه‌ایه.
واقعاً دوراندیشی کردم، نه؟
آره.
شنیدم مری رقیب اصلی رومانزی توی مسابقه مقاله‌نویسیه.
یه کلمه‌ش رو هم نشنیدم، ولی هفته‌هاست که داره تمرین می‌کنه.
اوه! امیدوارم اونی که بهتر حرف می‌زنه برنده بشه.
داشتم فکر می‌کردم که چقدر دلم واسه تدریس تنگ شده.
سمت راست رو بیار بالاتر. دقیقاً، همون‌طوری. نگه‌ش دار. نگه‌ش دار.
عالیه.
ببخشید، داشتی چیزی می‌گفتی؟
من... می‌خوام وقتی ترم شروع شد، اون پستِ معلمی رو بگیرم.
کارولین، اون پست پر شده. یه زنِ جوون که مارگارت سفارش کرده بود.
دو سال سابقه داره و توصیه‌نامه‌هاش هم عالیه.
اوه.
خودت که می‌دونی معلمی واسه زن‌های مجرده.
اینا قانون‌های من نیستن. قانون اینه دیگه.
تو بچه‌ت و خونواده‌ت رو داری. .:: BcMoviez.Com ::.
و مطمئنم خودت هم قبول داری که این شهر به هر چی چهره‌ی جوون و تازه‌نفس
که بتونیم جذب کنیم، نیاز داره.
البته.
در ضمن، یه پیشنهاد دیگه واست دارم.
وقتی راه‌آهن راه بیفته،
سرم با پذیرایی و میزبانی از تازه‌واردا گرم می‌شه.
ایلای قصد داره واسه شهرداری کاندید بشه.
این یه رازه. یه کلمه هم به کسی نگو.
سرم حسابی شلوغ می‌شه،
یعنی دیگه وقت زیادی واسه «انجمن زن‌ها» ندارم.
می‌خوام تو مسئولیتش رو قبول کنی.
البته من هنوز رئیس می‌مونم، ولی کارهای روزمره با توئه.
زن‌ها روت حساب می‌کنن.
باعث افتخاره.
متأسفانه الان به یه کار نون و آب‌دار احتیاج دارم.
اوه، نمی‌دونستم.
می‌ذارم به کارت برسی.
خانواده جادسون می‌خوان رستوران و نونواییشون رو گسترش بدن.
دنبال یه آشپز درجه‌یک می‌گردن.
اگه مایل باشی، با کمال میل معرفیت می‌کنم.
بله، ممنون.
در مورد انجمن زنان هم بهم خبر می‌دین؟
واقعاً می‌خوای یه زن شاغل رئیس انجمن‌تون بشه؟
همه‌مون یه جورایی شاغلیم، مگه نه؟
داشتم فکر می‌کردم، حالا که قرارداد امضا شده،
ممکنه توی شهر کاری مربوط به راه‌آهن پیدا بشه؟
اگه اینطوریه،
ممنون می‌شم اگه سفارشم رو بکنی.
قطعاً کار هست،
خوشحال می‌شم به عنوان یه سرکارگرِ لایق معرفیت کنم.
آدمی مثل تو به دردمون می‌خوره.
ممنون.
البته، راه افتادنِ راه‌آهن توی ایندیپندنس زمان می‌بره،
اما توی خطوط فرعی کار زیاده.
شاید نبراسکا باشه، یا به احتمال زیاد، کلرادو.
نمی‌دونم از این‌قدر دور بودن از خونواده‌م خوشم میاد یا نه.
فقط واسه یه سال یا همین حدوداست.
خیال می‌کنم نقشه‌های بزرگی واسه اون زمین داری.
- آره. - بهش فکر کن.
حالا باید برم یه سری به دخترام بزنم.
اونا تو دردسر درست کردن مهارت دارن. به جما رفتن، نه به من.
با خوشحالی اعلام می‌کنم که برنده جایزه اول ما
واسه طراحی عالی، انتخاب رنگ و ظرافت دوخت، کسی نیست جز...
مری اینگلز.
- ممنون. - آفرین.
کارت حرف نداشت. خیلی خوب بود.
تبریک می‌گم.
مرسی. تو هم چیزی بردی؟
شیرینی زنجبیلی، مقام اول. رقیبِ چندانی نداشتم.
کالب رو هیچ‌جا ندیدم.
امروز صبح یه ذره دَمق بود.
بهم نمی‌گفت چرا.
شاید بتونی پیداش کنی و حالش رو جا بیاری؟
ممنون خانوم‌ها.
سلام.
دکتر تن، خوش برگشتی.
- امیدوار بودم بتونیم با هم... اوم... گپ بزنیم. - خب، من دیگه باید برم.
به همراه نیاز ندارم، ممنون.
- تازه از فیلادلفیا برگشتم. - خب، امیدوارم سفر خوبی داشته بوده باشی.
- امیلی، می‌خوام توضیح بدم. - نیازی نیست. وقتی می‌گم نه، یعنی نه.
درست بعد از کریسمس خودمون، کاغذای طلاق رو فرستادم خونه.
زنم امضاشون نمی‌کرد.
فهمیدم.
وقتی در مورد آینده پرسیدی،
فهمیدم باید برم و سریع قال قضیه رو بکنم.
همین کارم کردم.
هوم.
خوش بگذره.
می‌خوای؟
سرِ ته‌موندش با اسپنرِ پیر گلاویز شدم.
خیالی نیست. اون که اصلاً دندون نداره.
اخماتو وا کن بابا.
روزِ بنیان‌گذاره. دو ساله که مستقل شدیم.
سام پارکر می‌گفت یه مشت جوون هفته پیش ریختن تو شهر
واسه کارِ ساختمونی،
نصفِ بقیه هم قیمت می‌دن.
نصفِ قیمت؟
اصلاً بلدن چکش دستشون بگیرن؟
مگه فرقی هم می‌کنه؟
اونایی که زمین‌مون رو تو ویسکانسین خریدن، زیرِ قول و قرارشون زدن.
فکر می‌کردم شاید پاییز بتونم برم سرِ ساختمون، ولی...
انگار قرار نیست هیچ‌جوره وضعم روبه‌راه بشه.
یه کارِ جمع و جور واسه برگردوندنِ گاوهای ولگرد پیدا کردم.
خوشحال می‌شم با هم کار کنیم.
احتمالاً یه گاوِ شیرده هم مفت و مجانی بهت بدن.
گوساله‌ها به گردِ پای گله هم نمی‌رسن.
مطمئنم دخترات هلاکِ کره تازه‌ان.
- خب، این یعنی سخاوتمندی. - نه بابا، کاملاً از روی خودخواهیه.
اگه این‌ورا نمونی، دیگه نمی‌تونی تو ساختن خونه بهم کمک کنی.
- خونه؟ - آره. قضیه‌ی زمین دیگه حل شده.
با خودم گفتم
شاید بهتره منم دیگه سر و سامون بگیرم.
ببین، نگران اون جوونای تازه‌کار و کارای بنجلشون نباش.
اولین باد و بورانی که بیاد، مردم می‌فهمن که کار رو باید بسپرن دست حرفه‌ای‌ها.
نظرت چیه بریم تو این مسابقه‌ی هیزم‌شکنی،
و به این جوجه‌فوکلیا نشون بدیم رئیس کیه؟
سلام لورا. دوستت کیه؟
ایشون «عقاب خوب» هستن.
عقاب خوب، اینا ادیت و رومانزی هستن.
- چطور شد هیچ‌وقت نیومدی با ما بازی کنی؟ - چون با «کالب» بدرفتاری کردی. واسه همین.
بالاخره خوندن یاد گرفتی؟
یا وقتی مدرسه شروع شد، باید بری پیش بچه‌کوچولوها بشینی؟
بلدم بخونم.
شرکت‌کننده‌ی بعدی، بیاد جلو.
پس لابد داشتی خالی می‌بستی که می‌تونی از ۲۰ قدمی به خرگوش شلیک کنی.
مسابقه‌ی گلدوزی رو بردم.
باید قیافه‌ی رومانزی رو می‌دیدی.
تبریک می‌گم.
حالت خوبه؟
یه نامه داری.
از طرف مادرمه.
مادرت؟
بعد از کریسمس، امیلی توی کل روزنامه‌های کشور آگهی چاپ کرد.
مادرم یکیشون رو دید و بهم نامه نوشت.
گفت اصلاً خبر نداشته چه بلایی سرم اومده.
الان توی سینسیناتی زندگی می‌کنه و می‌خواد برگردم خونه.
آها.
بیشتر از هر چیزی دلم می‌خواد ببینمش.
اما اگه امیلی از دستم شاکی بشه که دارم می‌رم چی؟
امیلی ناراحت نمی‌شه.
دلش برات تنگ می‌شه.
ولی شاکی نمی‌شه.
تو چی؟
خانواده همه چیزه.
می‌خوام تو هم اینو داشته باشی.
ولی منم دلم برات تنگ می‌شه.
واژه استقلال یعنی آزادی و خودکفایی.
و شهر ایندپندنس هم مظهر همین ارزش‌هاست.
سال دیگه نمی‌خوام برم مدرسه.
بیخیال اون دخترا شو.
پیش هم می‌شینیم،
و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کنه اذیتمون کنه، چون ما از همشون باهوش‌تریم.
تو هنوز حتی نمی‌دونی می‌مونی یا نه.
شاید سال دیگه کاملاً تنها بشم.
تو خواهرت رو داری. هیچ‌وقت تنها نمی‌مونی.
راست می‌گی.
...برای بقیه آدم‌هایی که با ما هم‌فکرن.
بالاخره زحماتش جواب داد.
شهر ما چیزی فراتر از ایندیپندنسه.
اینجا خونه‌مونه.
نفر اول.
ایول، رومانزی جیمز.
و آخری که چیزی از بقیه کم نداره، مری اینگلز.
دوشیزه اینگلز؟
- باید بری اون بالا. - دوشیزه اینگلز؟
- نه، مری اون مخه‌ست. - آخرین فراخوان برای دوشیزه اینگلز.
تو هم همون‌قدر باهوشی.
خب، مسابقه دیگه تمومه.
صبر کنید!
من مری اینگلزم.
ایندیپندنس...
شهریه که اسمش رو از یه سبک زندگی گرفتن.
راستش واسه همچین شهری، اسم «استقلال» یه جورایی خنده‌داره.
این دشت خیلی بزرگه و ما در برابرش خیلی کوچیکیم.
حقیقتش اینه که
هیچ‌کدوممون نمی‌تونیم تنهایی اینجا دووم بیاریم.
ما به کمک همدیگه احتیاج داریم
وقتی به یه سرپناه نیاز داریم
وقتی مریض می‌شیم
و وقتی که تنها می‌شیم.
استقلال به معنی رو پای خود ایستادن نیست
یا آزادی و رهایی و این‌جور چیزا.
اینجا جایی واسه دور هم جمع شدنه،
جایی که بفهمی واقعاً کی هستی.
ایندیپندنس یعنی شناختنِ آدمایی که خیلی وقته اینجا هستن،
یا کسایی که تازه از راه رسیدن،
آدمایی که با هر کسی که قبلاً می‌شناختی فرق دارن،
یا کسایی که مثل خونواده‌ت می‌مونن.
ایندیپندنس واقعاً یه مکان نیست.
یه ایده‌ست.
یعنی همون آدمایی که همیشه توی قلبت با خودت داری.
ایول لورا، دمت گرم!
- ایول! - آره!
باریکلا!
سخنرانیت معرکه بود!
لورا!
باریکلا!
کارت حرف نداشت لورا.
سخنرانیش واقعاً عالی بود.
و برنده کسی نیست جز...
رومانزی جیمز.
- ایول! - باریکلا!
دمت گرم!
ممنونم.
به سلامتی موفقیتای بعدی.
مهم نیست.
اون بهترین نطقی بود که تا حالا شنیده بودم،
و از همه هم واقعی‌تر.
نظرت چیه بریم یه کم موسیقی گوش بدیم؟
بسیار خب.
ایول!
از این طرف.
تو اون کله‌ت چی می‌گذره؟
تا حالا به این فکر کردی که دوباره سر و سامون بگیری؟
یه بار شانس‌مو واسه یه زندگیِ آروم امتحان کردم.
بهم نمی‌سازه.
ببین، فکر کنم فهمیدم که من... وقتی عضوی از یه خانواده باشم، تو بهترین حالتمم.
کاش می‌تونستم اون زندگی رو بهت بدم.
می‌تونیم حرف بزنیم؟
فقط چون باهات رقصیدم معنیش این نیست که حرفی باهات دارم.
- کاملاً حق داری شاکی باشی. - خوشحالم که سر این با هم تفاهم داریم.
باعث شدی مثل یه احمق به نظر بیام.
- معذرت می‌خوام. - آخه چرا همون موقع بهم نگفتی؟
نمی‌دونم. راستش... غافلگیرم کردی، فکر کنم. من...
انتظار نداشتم دوباره دل ببازم.
تمام لحظه‌هایی که دور بودم، به فکرت بودم.
و خیلی دلم می‌خواد که تو بخشی از آینده‌م باشی...
البته اگه هنوزم منو بخوای.
حالا شاید بهتر باشه فعلاً...
یه دور دیگه با هم برقصیم.
یادمه اولین باری که رقصیدنت رو دیدم.
یادمه با یه گاری پر از کتاب سرزده اومدی تو،
اونم درست وسط تمرین رقص‌مون.
بهم پیشنهاد دادی که کتابخونه رو نشونم بدی.
منم کتابِ «جین آستینت» رو می‌خواستم.
- بیخیال، خیلی هم تو دل برو بودم. - خب، خودت که این‌طور فکر می‌کردی.
اصلاً روح‌مون هم خبر نداشت چه اتفاقایی سرمون می‌آد.
عشق.
جنگ.
فقدان.
- قول بده. - فکر می‌کردیم انجام هر کاری ممکنه.
- می‌خواستیم یه سبک جدید برای زندگی پیدا کنیم. - ولی اون‌طوری که فکر می‌کردم پیش نرفت.
بعید می‌دونم هیچ‌وقت همونی بشه که آدم می‌خواد.
می‌خوام دوباره تلاش کنم.
که از اول شروع کنم.
می‌خوام دوباره اون امید رو حس کنم،
اون ممکن بودن رو.
حق با تو بود.
اون همیشه پیش‌مونه،
فرقی نمی‌کنه کجا بریم.
من، اوم... با لویی درباره مزرعه صحبت می‌کنم.
هوم.
سلام وروجکِ شادِ من.
آره.
افتخار رقص می‌دی؟
می‌تونیم فیلم «کَری» رو ببینیم.
می‌دونم امروز دقیقاً اون‌جوری که می‌خواستیم پیش نرفت.
هیچ‌وقتم نمی‌ره، مگه نه؟
می‌دونم می‌تونیم یه جوری ردیفش کنیم.
ما همیشه از پسش برمی‌آیم.
چه غلطی کردی؟
چه گهی خوردی؟ زندگیِ مردمو به لجن کشیدی.
می‌خوای چه غلطی کنی؟ فکر نکن می‌تونی همین‌طوری به من پشت کنی و بری.
- هی! - نمی‌رم.
الان برمی‌گردم.
جیمز، به من پشت نکن و نرو.
هی! جیمز، حق نداری همین‌طوری راهتو بگیری و بری.
گفتم اینجا نه، کایند.
پولشو بدم؟ من واسش عرق ریختم و جون کندم.
ولش کن، راسل!
هی.
اون یه مارِ هفت‌خطه.
همه‌مون رو کشوند اینجا تا بیرون انداخته شدنمون از خونه‌هامون رو تماشا کنه.
یالله! بهش بگو جیمز.
حالا که معامله با «اوسیج» جوش خورده،
دولت می‌خواد همه‌مون رو از زمین‌هامون بندازه بیرون،
مگه اینکه تا دو هفته‌ی دیگه پولشو سُلفه کنیم.
- منظورت چیه؟ - قانون تملک اراضی دیگه اینجا پشیزی نمی‌ارزه.
حالا که زمین‌ها رو از «اوسیج» خریدن،
دولت می‌خواد سرمایه‌شو زنده کنه.
«ای‌لای» و اون تشکیلات راه‌آهنش یه مشت دروغ به خوردمون دادن، حالا ما موندیم و این همه‌ بدهی!
من اصلاً همچین کاری نکردم.
چقدر پول می‌خوان؟
برای هر اِیکر، یک دلار و نیم.
قیمتِ روزِ بازاره.
اگه نداشته باشم چی؟
کلانترا ترتیبشو می‌دن که من و تو و هر احمق دیگه‌ای که جیبش خالیه،
درست مثل اون سرخ‌پوستا از اینجا پرت شیم بیرون.
پیشرفت همیشه با خودش سختی و بدبختی هم داره.
لعنت به خودت و پیشرفتت.
می‌تونم یه وام از طرف راه‌آهن برات جور کنم.
حقوق سرکارگری اون‌قدری هست که بتونی راحت پسِش بدی،
حتی می‌تونی زمینت رو دو برابر کنی.
فقط برای یه سال می‌شه...
شایدم دو سال.
نظرت چیه؟
چقدرش رو شنیدی؟
به اندازه‌ی کافی.
محصول چقدر پول گیرمون می‌آره؟
نمی‌... نمی‌دونم.
اونقدری هست که بشه باهاش ده اِیکر زمین خرید؟
می‌تونیم یه مقدار از خرت و پرتای خونه رو بفروشیم،
ساعت جیبی، شونه‌ها، اون ویولن رو.
اگه کارامون جور شه، شاید بتونیم زمستون رو یه جوری سر کنیم.
یا اینکه می‌تونم اون شغل سرکارگری رو قبول کنم.
ما این همه راه نکوبیدیم بیاییم اینجا که از هم دور بیفتیم.
اون چیه؟
آتیش‌سوزیِ دشته.
بذار بسوزه.
بذار شهرِ الی با خاک یکسان شه. حقشه، لیاقتش همینه.
آتیش! آتیش!
الی، برو.
بیا اینجا.
بگیرش. مواظب باش.
باید یه آتیش‌بُر بکنیم!
تند و مستقیم!
ادامه بده! برو برو!
خاموشش می‌کنن.
- اگه نتونستن چی؟ - اون‌وقت می‌زنیم به چاک سمت رودخونه.
همه‌ی پرنده‌ها و خرگوش‌ها و مارها هم همون‌جا پناه می‌برن.
پس ما هم همون‌جا می‌ریم.
♪ بیایین یه لحظه از خوشی‌های زندگی دست بکشیم ♪
♪ و اشک‌های بی‌شمارش رو بشماریم ♪
♪ در حالی که همه با فقرا طعم غم رو می‌چشیم ♪
♪ آوازی هست که تا ابد تو گوشمون می‌مونه ♪
♪ ای روزگارِ سخت، دیگه برنگرد ♪
♪ این آواز و آهِ آدم‌های خسته‌ست ♪
♪ ای روزگارِ سخت، ای روزگارِ سخت دیگه برنگرد ♪
♪ روزهای زیادی پشت درِ کلبه‌م پرسه زدی ♪
♪ ای روزگارِ سخت، دیگه برنگرد ♪
جواب نمی‌ده!
باید بکشیم عقب!
نه!
باید به جنگیدن ادامه بدیم!
هیچ‌کس قرار نیست واسه شهرِ تو جونشو فدا کنه، ایلای!
- برو عقب! - بکشین عقب!
- برید عقب! - برید عقب!
بکشین عقب!
همه، بکشین عقب!
یالا!
از اینجا دور شید!
جهتِ باد داره عوض می‌شه.
داره عوض می‌شه! داره عوض می‌شه!
بالاخره تموم شد.
آخ مادر، می‌دونستم دوباره می‌بینمت.
افتضاح بود.
جداً افتضاح بود.
هی.
چیزی نیست، تموم شد.
جامون امنه.
بیا بریم خونه.
هوی، آروم باش.
جک!
بیا اینجا. جک!
بذار ببینیم چقدر خسارت دیده.
جک!
دیگه چیزی باقی نمونده که بشه نجاتش داد.
نه.
حالا کجا بریم؟
برگردیم به همون جنگلِ بزرگ؟
دلت همین رو می‌خواد؟
از اونی که اینجا شدیم خوشم می‌آد.
اومدیم اینجا که بهترینِ خودمون باشیم، همین کارم کردیم.
می‌تونیم دوباره از نو شروع کنیم.
بیا به راهمون ادامه بدیم.
کجا بریم مثلاً؟
متأسفانه دیگه نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
منظورت چیه؟
معذرت می‌خوام.
مری، پول رو بده بهش.
می‌تونی با این پول بدهیِ مغازه رو صاف کنی.
اون‌قدری که فکر می‌کردیم نبردیم، ولی یه جا واسه خودمون کار پیدا می‌کنیم.
اصلاً ربطی به این چیزا نداره.
خودت نگهش دار.
حقته، خودت زحمتش رو کشیدی.
بیا اینجا.
گفتی این همیشگیه.
دلم می‌خواست واقعیت داشته باشه.
وقتی آینده رو تصور می‌کنم،
وقتی تو رویاهامون غرق می‌شم،
من همیشه تهِ خوبِ ماجرا رو می‌بینم.
دلت روشنه.
آره، هست.
گاهی وقت‌ها کافی نیست.
شرمنده‌تم، نیم‌وجبی.
کاش همه‌چیز رو یه جور دیگه پیش می‌بردم.
امید همه‌چیزه.
تنها چیزیه که داریم.
قیدشو نزن.
قیدِ ما رو نزن.
نمی‌زنم.
این‌بار مردم واسه خداحافظی میان؟
یه کاری می‌کنیم که بیان.
ای لعنتی.
- نه. - نه؟ بلند نگو.
- یه تاریخ انتخاب می‌کنیم. - عمراً.
دقیقاً. همون‌جا موند که موند.
آقای ادواردز کجاست؟
مطمئنم زودی پیداش می‌شه.
خیلی زیاده.
ارزشِ اینا سه چهار برابرِ بدهیته.
نمی‌تونیم با خودمون ببریمشون.
اینا تو ویترین مغازه موندنی نیستن، رو هوا می‌زننشون.
بذار حداقل پولِ خیش رو بهت بدم.
هر چی اضافیه رو بذار به حساب کادوی عروسی، پیش‌پیش.
وقتی اون روز برسه.
اوه!
حله، ردیف شد.
برو، برو، برو، برو!
ادامه بده.
آره!
کی راه می‌افتی؟
هفته دیگه.
تو چی؟
فردا صبح.
ممنون از مهربونیت.
امیدوارم بازم همو ببینیم.
منو یادت نره.
عمراً.
دارم سعی می‌کنم این صحنه رو تو ذهنم حک کنم.
منم همین‌طور.
برام نامه می‌نویسی؟
از طرز نگاهت به دنیا خوشم می‌آد.
هر هفته برات می‌نویسم.
جوابتو می‌دم.
اون‌قدر نامه برامون جمع می‌شه که می‌تونیم باهاش یه کتاب درست کنیم.
یه تیکه از وجودت رو تو قلبم با خودم می‌برم.
بزن بریم.
اولین کسی که بهمون خوش‌آمد گفت و آخرین کسی که باهامون خداحافظی می‌کنه.
بابت همه‌چی ممنون.
مواظب خودت باش چارلز، هوای خونواده‌تم داشته باش.
حواست باشه، از اون سرازیری‌ها دوری کنی.
طاقتش رو نداشت که خداحافظی کنه.
ولی جفتتون رو خیلی دوست داره.
بهش بگو دستت درد نکنه...
...واسه پیدا کردنِ بابا نوئل توی اون دشت...
و واسه اینکه رفیقم بودی.
حتماً بهش می‌گم.
فکر کن خرگوش‌ها چه کیفی می‌کنن وقتی دارن باغچه‌مون رو می‌خورن.
حالا قراره کی اینجا زندگی کنه؟
شاید یه خونواده‌ی جدید که می‌خوان خاطره‌های خودشون رو بسازن.
شاید هم یکی از اوسیج‌هایی که اینجا موندن.
یا شاید هم فقط گل‌ها و آسمون
و خرگوش‌ها.
♪ یه سرزمینِ خوش هست، اون دور دورها ♪
♪ جایی که قدیس‌ها غرقِ نور، مثل روز می‌درخشن ♪
♪ آه، شنیدنِ آواز فرشته‌ها، جلال بر سرور و پادشاهِ ما ♪
♪ بذار صدای ستایششون بلند باشه، ستایش، ستایش تا ابد ♪
♪ بیا به اون سرزمینِ خوش، بیا، بیا بریم ♪
♪ چرا با شک و تردید ایستادی؟ چرا معطلی؟ ♪
♪ آه، ما شاد می‌شیم، وقتی از گناه و غصه رها شیم ♪
♪ پروردگارا، ما با تو زندگی خواهیم کرد، متبرک تا ابد ♪
جک، بیا! جک!
بابا، ارابه رو نگه دار. نگهش دار.
هش.
جک، برگرد!
جک! جک!
جک!
آقای ادواردز؟
خودِ آقای ادواردزه!
اوه.
گفتم اگه راه داشته باشه، منم باهاتون بیام.
دخترخاله‌ی زنم توی مینسوتا زندگی می‌کنه.
یه شهر به اسم والنِت گروو؛ شوهرش اونجا دکون داره.
شنیدم زمیناش خوبه و مردمش هم آدمای باصفایی‌ان.
- دخترا، نظرتون چیه؟ - آره.
بزن جلو.
خیلی‌خب.
بجنبین.
« ارائه شده توسط سایت بی سی موویز » .:: BcMoviez.Com ::.